WERKING VAN „KET VERLENGDE- RUGGEMERG. st 
„is „aangetoond, zeer gekromd of met eene bogt naar beneden omgebogen, even 
zoo als_dit hier met den nervus: abducens het geval is *, Het is zeer duide- 
„lijk, dat, door de aanzienlijke. breedte van. de pons Varolii deze beide zenu- 
„wen in, hare baan ‚door de medulla oblongata naar. beneden zijn gedrongen, 
waardoor zijde dwarse rigting, die aan de andere zenuwen van het verlengde 
„merg eigen is, verloren, hebben, Bij de dieren echter, waar de pons Varolii 
minder breed is, houden dan ook deze zenuwen eene meer regte rigting, zoo- 
dat. men ze door. ééne dwarse snede gemakkelijk in haar geheel. verloop kan 
blootleggen; bij velen is echter, hare baan nog met eene meer of min ge- 
ringe schuinsche helling naar voren en naar beneden +. 
Deze zenuw. onderscheidt zich bijzonder door. eene eigenaardige witte ‘tint 
van hare vezelen, die zeer parallel nevens elkander verloopen, waardoor zij 
zeer. kenbaar is, In dezen loop buigt de stam zich voor den ventriculus quar- 
tus naar binnen om, en schijnt, nadat hij den bodem dezer vierde hersenholte 
genaderd is, dwars naar binnen haar de’ raphe door te loopen, waarin de 
meeste zijner vezelen schijnen over te gaan $, om aan de tegenovergestelde 
zijde weder naar voren uit te stralen **, 
Op dezen weg echter, langs den bodem der vierde hersenholte, vertoont deze 
zenuw meerdere. bijzonderheden, waardoor zij zich van andere zenuwen onder- 
scheidt. 
SriLLING merkt op, hetgeen ik ook bevestigd heb gevonden, dat de stam 
van den facialis meest in een enkelen bundel vereenigd is; zeldzaam treden 
eenige strengen van longitudinale vezels er tusschen, in welk geval de zenuw 
het aanzien van eene meer of min in twee afdeelingen bestaande zenuw ver- 
krijgt FT. In haren loop door de medulla is zij aan de binnenzijde van den 
nervus trigeminus gelegen, zonder zich hiermede bijzonder te vermengen SS. 
* STILLING, Pons Varolii, pag. 154, Taf. XVIII. fig. 2 facialis, fig. 1 abducens. 
} Door de meerdere dikte dezer zenuw bij grootere dieren, ziet men, vooral bij het kalf, het paard 
en den ezel, hare geheele baan door het verlengde merg zeer fraai en duidelijk, zelfs met het bloote 
oog. Fig. 3 ff', fig. 4 ff”. 
$ Fig. 3 ff' d. Zie ook Sriuvine, Pons Varolii, Taf. 3, 4 en 5. 
* Fig. 3 ff! db.hk. 
{tf Stine, Pons Varoli, pag. 31. Zie ook eenigzins dit voorgesteld in onze fig. 3. Bij den nervus 
abducens komt dit menigvuldiger voor, fig. 4 e‚ £. 
$$ Fig. 3 ff! U, fig. 4 f, L, r. Srumine houdt dit gedeelte voor het vervolg van de vroegere ge- 
latineuse stof uit de achterste horens van het ruggemerg en de daarbij gelegene achterste witte stren- 
gen, waarin wij dezen Schrijver niet kunnen toestemmen (l.c. pag. 31). Later zullen wij hierover meer 
in bijzonderheden treden. 
+ 
