WERKING VAN HET VERLENGDE RUGGEMERG. 35 
Ontwijfelbaar echter schijnt het mij toe, dat niet alle vezels van den fa- 
cialis uit eene en dezelfde gangliëngroep ontstaan; hetzij dan dat eenige ve- 
zels onmiddellijk door de raphe zich naar de andere zijde begeven, of uit 
afzonderlijke gangliëncellen ontspringen. 
Merkwaardig is het bovendien, dat althans bij den ezel de stam van den 
facialis midden door den grooten wortel van den trigeminus heendringt; echter 
is het mij niet gelukt, een onmiddellijken zamenhang tusschen deze beide ze- 
nuwen hier te ontdekken. 
_ De voorname kern voor den facialis geeft aan de andere binnenzijde, nadat 
zij aan de buitenzijde vele vezels dier zenuwen heeft opgenomen, weder vele 
vezels af, die, even als wij van de kern van den hypoglossus hebben ge- 
zien, in de raphe overgaan, om meer naar voren deze weder te-verlaten * 
Opmerkelijk echter is het, dat eenige vezels geheel aan de achterzijde van de 
rapbe dwars door naar de overzijde zich begeven +}. Ditzelfde is echter ook 
het geval met de hoogere gedeelten van den facialis, waar geene kern meer 
zigtbaar is$. Dat deze vezels niet, zooals Bipper van de beid commis- 
suren meent in zijn nieuwste werk over het ruggemerg **,‚ uit bindweefsel 
bestaan, heb ‘ik met zekerheid bij het paard, den ezel en ook andere dieren 
kunnen onderscheiden, daar ik deze vezels duidelijk tot in den facialis kon 
vervolgen. Zeker is het, dat van al de zenuwen van het verlengde rugge- 
merg geene enkele zulk eene sterke: gemeenschap heeft met die der over- 
zijde, hetzij dan direct, hetzij indirect door tusschenkomst van gangliëncellen, 
als de facialis. 
Letten wij echter op de werking van den facialis, dan kunnen ons de ver- 
schillende oorsprong en het sterke verband van den facialis der eene zijde 
met die der andere niet zoo zeer verwonderen. Immers is de meeste werking 
van den facialis bilateraal. Wij kunnen, wel is waar, de gelaatspieren van 
slechts eene zijde meer of min afzonderlijk bewegen, maar bij dieren schijnt 
dit vermogen, uitgezonderd bij de bewegingen der ooren en oogleden, bijna 
geheel te ontbreken; zoodat ik zelfs zeer betwijfel, of een hond, kat, paard 
* Fig. 4 f, b‚c. 
$ Fig. 4 b. 
$ Fig. 3 b, 
** Bipper, Untersuchungen ueber die Textur des Rückenmarks, Leipzig 1857, pag. 47, en pag. 95, 
Ne, 11. Ook omtrent het ruggemerg zelf kunnen wij dit gevoelen van Bipper van het aanwezen 
van zooveel bindweefsel geenszins aannemen. 
16 
WIS- EN NATUURK. VERH. DER KONINKL, AKADEMIE, DEEL VI. 
