34 OVER HET FIJNERE ZAMENSTEL EN DE 
of ezel het vermogen bezit, om den bek scheef te trekken, slechts eenen 
neusvleugel te bewegen, of een oog willekeurig digt te knijpen, waartoe ook 
zelfs bij den mensch eene zekere oefening en inspanning vereischt wordt *. 
Nu zijn echter de vezels van den facialis, die zonder in de facialiskern 
te treden, terstond zich naar de raphe begeven, naar evenredigheid veel tal- 
rijker en aanzienlijker bij het paard en den ezel dan bij den mensch of zelfs dan 
bij de hoogere dieren; terwijl de afzonderlijke kern integendeel bij den mensch 
veel grooter is. Hieruit schijnt men te mogen afleiden, dat dat gedeelte van 
den facialis, hetgeen uit de kern, of misschien ook zelfs uit hoogere klei- 
nere kernen en gangliëncellen ontspruit, meer of min afzonderlijke bewegingen 
toelaat. Daar echter een gedeei> van deze kern van achteren door dwarse 
vezels zich met de kern der overzijde schijnt te vereenigen “f, zullen alleen 
die gedeelten van den nervus facialis eene eenzijdige beweging toelaten, die 
uit gangliëncellen ontspruiten, welke niet met die der overzijde onmiddellijk 
verbonden zijn. Én daar nu deze bundels dwarse draden achter de raphe bij 
de dieren, vooral het paard en den ezel, doch ook zelfs den hond en de kat, 
naar evenredigheid veel zwaarder schijnen dan bij den mensch, terwijl de 
afzonderlijke kern voor den facialis bij de dieren kleiner is, zoo zal de uni- 
laterale werking van den facialis bij deze dieren veel geringer zijn dan bij den 
mensch. Die vezels echter, die uit het ganglion in de raphe overgaan, en 
naar de overzijde uitstralen, moeten, even als wij bij den hypoglossus en 
accessorius hebben gezien, als dragers van den indruk van onzen wil worden 
beschouwd, waardoor ook hier eene decussatie plaats heeft; zooals het dan 
ook bekend is, dat, bij verlamming na apoplexie, dat gedeelte van het gelaat 
verlamd wordt, hetgeen aan de hersenbeleediging is tegenovergesteld $. 
* Het is echter merkwaardig, dat bij honden en konijnen bij aannadering van eenig voorwerp tot 
het oog, de nictitatie der oogleden slechts aan de eene zijde plaats heeft, terwijl bij den mensch het 
oogknippen op beide oogen geschiedt. Dit oogknippen is echter onwillekeurig, en moet niet met de 
willekeurige werking van den facialis verwisseld worden. Wij zullen later eene verklaring van dit 
oogknippen trachten te geven, hetgeen door reflex wordt te weeg gebragt. 
} Fig. 3 db, fig. 4 f‚ b. 
$ Meest alle waarnemingen van verlamming van het gelaat toonen, dat bij hemiplegie ook de facialis 
aan de tegenovergestelde zijde der hersenen verlamd is, waardoor de mond naar de gezonde zijde van 
het ligchaam getrokken wordt. Men vindt onder anderen hiervan bij LauueManp, Recherches sur 
F'Eneephale zeer vele voorbeelden. In gevallen, waar de eene zijde door rigor is aangedaan, is de mond _ 
getrokken naar dezelfde of aangedane zijde, doordien dan ook de facialis van die zijde sterker werkt. 
