WERKING VAN HET VERLENGDE RUGGEMERG. 55 
De kern echter van den facialis staat nog in meerdere verbindingen met andere 
deelen: vooreerst met de kern van den nervus auditorius, en vervolgens met den 
grooten wortel van den trigeminus, en dan nog met eenige verwijderde gangliën- 
Hoogst zelden schijnt eene tegenovergestelde verlamming van het gelaat plaats te vinden. Voor 
korten tijd kwam mij hiervan een zeer merkwaardig voorbeeld voor, waar de mond zeer sterk links 
was getrokken, door verlamming van den regter facialis, zoodat de oogleden van het regter oog niet 
konden gesloten worden, en waar paralytische aandoening voorkwam met gedeeltelijke ongevoeligheid 
van de linker extremiteiten. Hier was dus de regter facialis verlamd in tegenoverstelling van de 
verlamming der ledematen; ook in dit geval werd de tong naar de regterzijde omgebogen. 
Een merkwaardig geval van verlamming van het gelaat aan deetegenovergestelde zijde van de 
verlamming van het ligchaam vindt men in Scumir, Jahrb. 1857, N°. 3, pag. 291. Hier was de 
regterzijde van het ligchaam verlamd en de mond naar regts getrokken, het linkeroog slechts half 
sluitbaar; bij de sectie waren de groote hersenen verweekt; in den pons Varolii meest links, was eene 
roodachtig verdiepte vlek en een hard gezwel van de grootte van eene walnoot, naar achteren af- 
nemend. Het geheele proces was in de linkerzijde van den pons verder uitgebreid dan in de regter. 
Voor den pons waren de hersenvliezen verdikt en zamengegroeid en in de linkerhelft tot aan de 
groef tusschen den pons en de linker gyri der hersenen. De linker nervus trigeminus was verweekt, 
de linker facialis normaal. Er was hier dus duidelijk verlamming der regterzijde met verlamming 
van den linker nervus facialis. 
De schrijver zoekt de verklaring en de zitplaats der kwaal in de pons, waarin hij meent dat 
zich de nervus facialis decusseert. Wegens den hoogen scheef naar boven gerigten loop van den fa- 
cialis bij den mensch, loopt hij hier ten deele door de pons Varolii, De tegenzijdige verlamming 
zoude dus hier moeten verklaard worden, doordien de corpora pyramidalia in de pons boven de de- 
cussatie, de nervus facialis onder zijne decussatie verstoord was; waaruit de schrijver het besluit 
trekt, dat dit geval tevens bewijst, dat de nervus facialis niet gedeeltelijk, maar geheel zich decus- 
seert, daar anders geene volkomene verlamming aan de eene zijde kon plaats hebben : hetgeen echter, 
indien de stam der facialis beleedigd was, volgens zijn gevoelen, in zijnen doorgang door het merg, 
hierdoor niet zoude bewezen worden, daar dan natuurlijk slechts de eene facialis kon geparalyseerd 
worden. 
Ik geloof, dat in dit en de andere gevallen de verklaring van den schrijver nagenoeg de juiste 
is: namelijk, bij de aandoening van den pons aan de linkerzijde, kunnen te gelijk worden aangedaan 
de corpora pyramidalia, waardoor verlamming van de regterzijde van het ligchaam en van den linker 
nervus facialis zoude ontstaan, waar hij door het onderste gedeelte van den pons loopt. Eene der- 
gelijke kruising der verlamming zoude dus de zitplaats der kwaal in den pons Varolii bewijzen. Zie 
ook RomBrrea, Lehrb. der Nervenkr., 1840. 1. B, Abth. pag. 225. Of men echter besluiten mag, 
dat bij hemiplegiën, waar het gelaat niet wordt aangedaan, de plaats van beleediging altijd onder 
den nervus facialis gelegen is, zoude ik niet durven beweren; daar de vezels uit de hersenen, die 
den indruk van onzen wil leiden naar den facialis, waarschijnlijk uit een ander punt in de hersenen 
of corpora striata zullen ontspringen dan die, welke den indruk van onzen wil langs de corpora 
pyramidalia naar de extremiteiten overbrengen, en die dus ook afzonderlijk kunnen worden aange- 
daan, Naauwkeurige pathologische waarnemingen en secties zullen alleen in staat zijn deze verschil 
lende plaats te vinden. 
Ook kunnen twee ziekelijke aandoeningen in de hersenen aanwezig zijn, waarvan de eene op de 
16% 
