PATHOLOGISCHE GEDEELTE DEZER VERHANDELING. 195 
9. 
Men kan de epileptici in twee soorten verdeelen: in hen, die zich gedu- 
rende het acces op de tong bijten; en in hen, die dit nimmer of hoogst zeld- 
zaam doen. Bij de eersten zijn de capillaire vaten gewoonlijk wijder in de 
baan van den hypoglossus en corpora olivaria; bij de tweede in de baan van 
den vagus. Bij deze laatsten is, wegens de meerdere spanning in de werk 
tuigen der ademhaling, de ziekte gevaarlijker, en zij sterven meest door 
stilstaan der ademhaling in een acces, hetgeen bij de eerste soort minder 
schijnt voor te komen. 
10. 
Deze vermeerderde vaatverwijding met verdikking der wanden, waardoor 
meer arterieus bloed wordt aangevoerd en de gangliëncellen spoediger overla- 
“den, benevens de veranderde exsudatie van intercellulair vocht, schijnen wel 
de naaste oorzaken voor de ongeneeslijkheid van vele verouderde gevallen 
van epilepsie uit te maken. 
u. 
Sufheid en schijnbare dementia, ten gevolge van epilepsie, leveren geene 
voldoende bewijzen op van ongeneeslijkheid, en moeten niet met dementia 
na acute manie verwisseld worden. De eerste, na epilepsie, schijnt het gevolg 
van druk op de grijze stof der groote hersenen ten gevolge van de uitzet- 
ting der bloedvaten, en verdwijnt weder na het ophouden der aanvallen; de 
laatste bestaat in eene degeneratie der corticale stof en is onherstelbaar. 
12. 
Aanvallen van bewusteloosheid met weinig of geen schokken, onderdrukken 
de geestvermogens veel sneller dan schokken zonder verlies van bewustzijn. 
15. 
Tot de rationeele behandeling van epilepsie wordt gevorderd, dat men 
aan de twee volgende oogmerken voldoe: 
1) Het verminderen van de te hooge gevoeligheid van het verlengde rug- 
gemerg, en het temperen, waar dit noodig is, van den te sterken aandrang 
van bloed naar die deelen. 
2) Zooveel mogelijk te verdrijven of weg te nemen de verwijderde oor- 
36 * 
