WERKING VAN HET VERLENGDE RUGGEMERG. 59 
zich plaatsten, en met diens vezelen in den stam dier zenuw peripherisch 
zich naar buiten begeven. Na herhaald onderzoek echter onder sterkere ver- 
grootingen gelukte het mij telkens te ontdekken, dat wel eenige dezer ve- 
zels een klein eind wegs met de vezels van den facialis naar buiten zich 
rigten, maar iets verder deze baan weder verlaten, om in andere fibrae 
arciformes over te gaan; zoodat, hoezeer ook deze vezels den facialis op de 
menigvuldigste wijze omspinnen, ik mij geenszins van eenig direct verband 
heb kunnen overtuigen *. 
Geheel anders is dit echter met de kernen. Uit dezelfde centraalkern, na= 
melijk van de gehoorzenuw fig. 4 h, begeven zich vele dunne vezels naar 
de kern van den facialis ‘f, zoodat aan eene verbinding tusschen deze beide 
kernen niet is te twijfelen. 
Deze verbinding acht ik hoogst gewigtig. Zij duidt namelijk op een re- 
flex of inwerking van den auditorius op eenige deelen van den facialis. Dat 
eene dergelijke werking inderdaad plaats heeft, valt niet te betwijfelen $: 
immers verkrijgt de musculus stapedius een takje van den facialis, en het 
is wel met zekerheid aan te nemen, dat sterke indrukken op de gehoorze- 
nuw, als meer of minder scherpe of zware geluiden, op de bewegingen der 
gehoorbeentjes en aldus ook vooral op den stapedius eene reflecterende werking 
moeten uitoefenen. 
Moeijelijker is het vraagstuk, in hoeverre men de centrale verbinding zoude 
kunnen aanwijzen, waardoor de gehoorzenuw hoogst waarschijnlijk reflecteert 
op het ganglion otieum, en zoo door den tensor tympani op de spanning van 
het trommelvlies. Bij de vele verbindingen echter, die dit ganglion heeft 
met meerdere zenuwen wordt het moeijelijk dit met eenige zekerheid aan 
te wijzen. Het ganglion oticum immers verbindt zich met den nervus ptery- 
goideus, glossopharyngeus en facialis, en de vraag is dus: langs welken weg 
gaat waarschijnlijk de reflexindruk van de gehoorzenuw op dit ganglion ? 
* Bij het kalf zijn deze vezels zoo duidelijk en zwaar, dat het niet moeijelijk is, die zonder on- 
derbreking tot in en door de raphe op vele plaatsen te vervolgen. Dit bewijst een onmiddellijken 
zamenhang tusschen de beide kernen van de gehoorzenuw, en hierdoor kan misschien de sympathie 
der beide gehoorzenuwen, en het voorkomen van doofheid aan beide. ooren, b. v. ten gevolge van 
apoplexie, hetgeen ik zelf ook heb waargenomen, verklaard worden. Misschien verklaart het ook, 
waarom wij met twee ooren slechts een enkel geluid vernemen. 
t Fig. 4, m, f. 
$ Topp and BowMaN, the Physiol, Anat. Vol. 11, pag. 81. 
