WERKING VAN HET VERLENGDE RUGGEMERG. 19 
komstig te zijn, zoodat ik zelf in het begin meende, dat voor een gedeelte 
Körriker juist had gezien, dat de hypoglossus zelf zich- deeusseerde. 
Een herhaald en naauwkeurig onderzoek met sterkere vergrootingen over- 
tuigde mij volkomen, dat deze bundel niet van den hypoglossus zelven afkom- 
stig is, maar door de vezelen van die zenuw doordringt, om zich in de 
longitudinale. bundels te verliezen of waarschijnlijk daarin om te buigen. 
Van den hypoglossus zelven gaan geene draden naar de overzijde, maar ver- 
liezen zieh alle in de kern van zijne zijde, H' 4, 2, 5. 
Dit. wordt volkomen-bevestigd door de merkwaardige proef, door Sriurine 
genomen, die zegt, met overtuigende zekerheid gezien te hebben, dat, indien 
men. den schedel van een dier opent, het cerebellum verwijdert, en nu eene 
staarnaald in de hypoglossuskern oppervlakkig of diep insteekt, er bewegin- 
gen in de tong ontstaan, en wel in de linker- of regterzijde der tong, al naar 
de- linker of regter hypoglossuskern geprikkeld werd *. 
Deeusseerde echter de _hypoglossus zelf, zoodat hij zich naar de kern der 
tegenovergestelde zijde begaf, dan had het omgekeerde moeten plaats hebben, 
en bij prikkeling van de linkerkern, had de regterzijde der tong in bewe- 
ging moeten gebragt „worden. Ik erken echter, dat er alle naauwkeurig- 
heid en groote oplettendheid gevorderd. wordt, om met zekerheid deze draden 
tusschen andere nagenoeg parallel loopende vezels te vervolgen en zich van de 
ware -toedragt der zaak te overtuigen, te meer doordien tusschen deze vezels 
nog andere verloopen, die niet tot het gebied van de hypoglossus- maar van 
de accessoriuskern afkomstig zijn. Behalve deze vezels loopen dan nog van 
de achter-binnenzijde van de kernen van den hypoglossus vezels, die dwars 
van de eene kern tot de andere overgaan, en dus dwarse commissuren daar- 
stellen (Fig. 2 Caan de voorzijde van het eentraalkanaal). Duidelijk en over- 
tuigend heb ik dit in andere, hooger genomen sneedjes ook van den ezel 
gevonden ‚ waar de hypoglossuskernen op den bodem der 4° hersenholte 
hggen en onderling door dwarse zenuwvezels vereenigd worden, die, zooals 
mij onder sterke vergrootingen overtuigend gebleken is, uit ware zenuwdra- 
den en niet uit bindweefsel bestonden, zooals Bipper meent . 
Wij hebben, om het naauwe verband, dit in dezelfde af beelding voorgesteld. 
* SriLuNG, Med. obl. pag. 51. 
+ Bipper, Untersuchungen ueber den Teztur des Ruckenmarks, Leips. 1857, pag. 97, meent 
dat de achterste commissuur geheel uit bindweefsel bestaat, wat ik niet kan toegeven. 
14 * 
