WERKING VAN HET VERLENGDE RUGGEMERG. 7 
ruggemerg geenszins de plaats is van perceptie. In het verlengde ruggemerg 
zien wij integendeel de wortels van den vagus, van den glossopharyngeus, 
auditorius en. trigeminus uit hunne kerngroepen ontspringen en onmiddellijk 
uit een groot aantal gangliëncellen hunnen oorsprong nemen, die, volgens mijne 
waarnemingen, voor de onderscheidene gevoelszenuwen meer of min in grootte 
en gedaante verschillen. 
De verklaring hiervan is, dat de medulla oblongata waarschijnlijk de plaats 
schijnt te zijn van de perceptie, waar alle gevoelsdraden van het ruggemerg 
hunne indrukken overbrengen, en, waar deze worden waargenomen. STILLING 
meende zelfs gevonden te hebben, hetgeen ik niet kan toegeven, dat de ach- 
terste strengen van het ruggemerg geheel in den. nervus trigeminus zouden 
overgaan *; mij schijnt het toe, dat zij eindigen ongeveer, waar de trigeminus 
begint, namelijk-op de plaats van perceptie . 
Vergelijkt men nu het ruggemerg met de medulla oblongata, dan ziet men, 
dat niet alleen de rigting en de onderlinge betrekking der deelen zeer zijn ver- 
anderd, maar dat ook de dikte van het verlengde ruggemerg zeer is toegeno- 
men. Terwijl de voorste horens der grijze stof vroeger achter de voorste witte 
strengen in. het ruggemerg waren geplaatst, en door eene betrekkelijk dunne 
laag van witte mergstof waren overdekt, zijn deze in het verlengde ruggemerg 
geheel naar achteren op den bodem der vierde hersenholte geweken, en in 
* SriLLING, Pons Varol. pag. 45, 138 en vooral 168, Taf. VI gg, ironie met Taf. Vgg en 
Taf. XV. 
j Dat de medulla oblongata de plaats is van het gevoel, kan naauwelijks meer aan eenigen twijfel 
onderhevig zijn. Niet alleen is het bekend, dat de hersenen zelve ongevoelig zijn, maar terwijl de 
gevoelszenuwen in het ruggemerg naar boven gaan, daalt de trigeminus naar het verlengde rugge- 
merg, dat is naar de plaats der perceptie, naar beneden. In de visschen loopen de gevoelszenuwensin 
dezelfde rigting naar de medulla oblongata toe, en hier is hooger geene plaats, waaraan men de zit- 
plaats van het gevoel zoude kunnen toeschrijven. Op dezelfde wijze begint de vorming der hersenen 
bij de vrucht, met de deelen, die op de basis cranii gelegen zijn; de groote hersenen ontbreken nog, 
even als bij den visch; maar de natuur begint hare vorming met de deelen, die ons met de buiten- 
wereld in betrekking stellen, dat is, met de centra voor de reuk, de corpora quadrigemina voor het 
gezigt, en de medulla oblongata voor het gehoor, de smaak en het gevoel. Berst later ontwikkelen 
zich de hemispheren als organen, die met de opgenoemde deelen door eigene vezelbundels in ver- 
band staan, zooals door FoviLLe zoo schoon is afgebeeld, Anat. et Phys. du Syst. nerveux Pl, 18, 
Fig. 1 NNN" en qgCLBBB, en die de waargenomene indrukken nader bewerken en beoordeelen 
als organen voor de hoogere vermogens. Evenzoo begint zij met de corpora striata in de vrucht en 
in den visch, als de werktuigen woor den indruk van onzen wil op de beweging. In den visch is 
geen ander deel, waaraan men deze werking zoude kunnen toeschrijven, en in de opgaande rij der 
dieren behouden al deze gronddeelen hunne eigene beteekenis; er komen slechts andere bij, die 
met de hoogere werkingen in een naauwer verband staan. 
