EN DE RATIONEELE BEHANDELING DEZER ZIEKTE. 185 
plaats van een toeval, bloedingen uit de wond ontstonden met veel verrui- 
ming in het hoofd. De eetlust was goed, maar matig, niet meer dat gul- 
zige, hetwelk vroeger in den tijd der hevige accessen het geval was. 
In het midden van dien zomer bleven eindelijk de toevallen geheel weg 
en zijne helderheid van geest nam toe. In den zomer echter van het vol- 
gende jaar, 1848, werd hij door eene gevatte koude-getroffen, die hem een 
catharrus bezorgde, waarvan een langdurige hoest nableef, die meer en 
meer hardnekkig werd, en waarom ik eindelijk in November in consult werd 
geroepen. Toen vond ik hem tot mijn leedwezen in het laatste stadium van 
phthisis pulmonalis, waaraan hij in het begin van December van dat jaar 
overleed. De epileptische toevallen waren niet teruggekeerd. 
Uit dit geval vooral is overtuigend duidelijk, dat onnoozelheid en schijn- 
bare dementia na epilepsie eene geheel andere ziekte is als dementia na 
mania idiopathica, die altijd in degeneratie en atrophie der materies corti- 
calis bestaat en voor geene genezing vatbaar is. 
Ten opzigte van het aanwenden van deze dwarse incisie op het hoofd 
moet ik nog opmerken, dat dit middel niet onbepaald mag worden aangepre- 
zen. In enkele volbloedige meer levendige gestellen heb ik door de voort- 
durende inflammatie, althans in den eersten tijd, congestie en daarmede zelfs 
epilepsie zich zien vermeerderen; alleen in indolente gestellen kan men het 
nog als een uiterst middel beproeven. De incisie moet dwars gemaakt 
worden tot op het perieranium van de lengte van 5 à 4 centimeters In dit 
geval worden door de werking van de m. m. frontalis en occipitalis de wondran- 
den meer van elkanderen afgetrokken; maakt men de incisie overlangs, dan 
is de bloeding geringer, en het is bijna niet mogelijk de wond open te 
houden. 
S 6. 
OVER DE MIDDELEN TER BESTRIJDING VAN DE VERWIJDERDE OORZAKEN 
IN EPILEPSIE. 
- 
Van hoeveel gewigt het nu ook zijn moge om de eerste oorzaak in de 
medulla oblongata zooveel mogelijk tegen te gaan, en zoo meer direct de 
epilepsie te bedwingen, zoo zoude echter deze kuur zeer onvolledig zijn, in- 
dien men hierbij bleef stilstaan, en meende nu niets anders te doen te heb- 
85 
WIs- EN NATUURK. VERH. DER KONINKL. AKADEMIE DEEL VI. 
