EN DE RATIONEELE BEHANDELING DEZER ZIEKTE. 185 
geheel geweken, en hij was begonnen met veel vrucht in het Buitengast- 
huis te leeren schrijven. Den Sden Junij echter van dat jaar volgde bij eene 
buitengewone hitte van 94° Faur. een zeer zwaar onweder, waarbij hij na 
een hevigen donderslag door een zwaar toeval op nieuw overvallen werd. De 
wond op het hoofd was intusschen, daar hij geheel hersteld scheen, sedert 
een paar maanden gesloten. Den 7den hierop volgden drie accessen, den 
10den twee, den Afden dries dit nam zoo toe, dat hij op den 20sten niet 
minder dan zeven hevige epileptische aanvallen had. Bloedzuigers en zelfs eene 
kleine VS, daar ik vreesde dat encephalitis mogt ontstaan, deden niets: het 
bloed was niet ontstoken. 
Ik besloot dus de applicatie van het gloeijend ijzer te herhalen, hetgeen 
op den 20sten juist in een vrij oogenblik werd in het werk gesteld. Dien 
eigen avond volgde nog een acces, echter veel minder zwaar. Den 22sten 
volgden weder zeven accessen, maar veel minder hevig, en. korter. Van dien 
tijd af werden zij steeds ligter; op den 28sten had hij nog drie toevallen. 
Terwijl hij gedurende de hevigere toevallen eene week vroeger geheel suf en 
dof was geworden, verkreeg nu zijn gelaat weder de vroegere levendigheid, 
zijne stompheid was verdwenen, en hij begon op nieuw zeer goed te 
spreken. | ike, 
Hierna begonnen de toevallen weder regelmatig in hevigheid en getal te 
verminderen, tot hij den 20sten Julij voor het laatst door een zeer ligt ac- 
ces werd aangedaan. 
Sedert dien tijd herstelde zich zijne gezondheid volkomen; zijn geest werd 
helder en toonde zeer goêde geschiktheid om zaken te bevatten. Ik hield 
hem nog onder mijne zorg tot in November, wanneer ik aan zijn aandrang 
om in de maatschappij een bestaan te zoeken, niet langer kon wederstand 
bieden. Twee jaren later vernam ik, dat hij zeer goede vorderingen in een _- 
ambacht had gemaakt, en nimmer meer door een epileptisch toeval was over- 
vallen geworden. 
Wegens het opmerkelijke van het geval, moge de plaatsing van nog eene 
geschiedenis bij den lezer verontschuldiging vinden. « 
In het laatst van het jaar 1845 werd door een Heer uit Amsterdam mijne 
hulp ingeroepen wegens den ongelukkigen toestand van zijnen zoon, van 
circa zeventien jaren, die, reeds sedert eenige jaren aan epilepsie lijdende, 
thans geheel suf was geworden. Zijne verstandelijke vermogens waren zeer 
gering en hij was onvatbaar om iets uit te voeren; de toevallen, die in 
