EN-DE RATIONEELE BEHANDELING DEZER ZIEKTE. 175 
Zijn zoon was. van een forschen ligchaamsbouw, 48 jaren oud. Tot op 
»den ouderdom van 4 jaren was hij gezond, echter opgezet van hoofd. Op 
»dezen leeftijd werd hij overvallen door een hevigen stuipachtigen aanval, 
»die naderhand eene betrekkelijke lusteloosheid na zich sleepte. Op den ouder- 
pdom van 6 à 7 jaren was hij weer wel; altijd echter slijmerig en dikwijls 
ngekweld met een krampachtigen hoest, die van dien aard was, dat hij van 
»school komende. geheel of genoegzaam buiten adem was. Deze kortade- 
»migheid. en dit hoesten waren ‚niet wel anders tot bedaren te brengen, dan 
pnadat men hem vrij krachtig op den rug gewreven of geslagen had, 
»Alhoewel veelal hoestende en zeer erg met slijm ook in den neus bezet, 
»werd. hij echter op den ouderdom van 12 à 15 jaren beter; waarom bij 
»naar school. werd gezonden, waarvan hij na een opvolgend verblijf van 2 
»jaren opgeruimd en frisch zijne ouders te huis bezocht, Hierop weder naar 
»de school terugkeerende, was hij zeer aangedaan en droevig, en weder 
»erg-met slijm bezet’ (Aan den indruk van dit afscheid van zijne familie 
bij het terugkeeren naar de school, schreef nu de vader de volgende verer- 
geringen van zijnen toestand toe, die echter waarschijnlijk reeds een begin 
had gemaakt en hierdoor zijne gevoeligheid had veranderd.) 
„Na verloop namelijk. van korten tijd, begon hij te klagen over duizelig- 
pheid, die zoo zeer toenam, dat hij dikwijls zonder bewustzijn nederviel ; 
»terwijl zijn slijmerig gestel niet veranderde. Hij onthield zich nu van school- 
»werk; maar in weerwil van de rust nam de duizeligheid toe, het nederval- 
»len werd menigvuldiger en men was genoodzaakt hem naar huis te zenden. 
»Hier aangekomen, was zijn toestand de volgende: zeer dikwijls werd hij 
»slil en afgetrokken, stond op eens van den stoel op, sloeg met armen 
»en beenen van zich af, liep met drift eenige schreden in de kamer op en 
»neer, zette zich weder op den stoel, hervatte zijn werk op nieuw vrij kalm, 
»en, trof dit onder den maaltijd, dan hervatte hij het eten, zoo het scheen, 
»met smaak. 
»Op de aan hem gerigte vraag, wat de oorzaak was van deze handeling, 
»kreeg men tot antwoord: »Het is even alsof er iemand is, die mij toe- 
»roept, toe Wrirrem! kom haastig, schielijk, schielijk!’ Dit was het eenig- 
»ste wat hij hiervan kon mededeelén; van pijn sprak hij niet.” (Er waren 
dus hallucinatien van het gehoor, waarschijnlijk uit congestie in de medulla 
oblongata. ende kern van den auditorius.) »Hij had evenwel hoegenaamd 
»geen bewustzijn, wanneer dit toeval ontstond; daarop echter was bij 
