170 _ OVER DE NAASTE OORZAAK VAN EPILEPSIE _ 
voeligheid en vatbaarheid voor onwillekeurige reflexbewegingen direct tegen 
te gaan. Gewone narcotische middelen, opium, morphine, belladonna, hyoscyamus 
enz. voldeden aan dit oogmerk niet: immers “volgt op het gebruik van deze 
narcotische middelen meer of min congestie-naar het hoofd; de vaten hebben 
intusschen in epilepsie reeds eene neiging tot verwijding en congestie, waar- 
door deze middelen hier niet voordeelig werken. Maar er is nog een ander 
en grooter bezwaar. Het is hier de vraag niet, om verhoogd gevoel, om pijn 
weg te nemen, want. deze komt bij epileptici niet voor; maar om de ver- 
hoogde vatbaarheid voor reflex te temperen en zoo de convulsive bewegingen 
tegen te gaan. En nu wordt door deze nareotische „middelen wel het-gevoel _ 
verdoofd, maar integendeel de vatbaarheid. voor- reflex verhoogd , ‘zoodat af 
deze narcotische middelen tot eene hoogere gift toegediend, convulsien te weeg 
brengen. Men moet deze beide toestanden wel onderscheiden. Zoo neemt 
b. v. chloroform de perceptie van het gevoel weg, maar de vatbaarheid voor 
reflex is doorgaans hierbij verhoogd, even als bij een kikvorsch, dien men 
den kop heeft afgesneden, waar geene perceptie plaats heeft, maar de reflex- 
bewegingen zooveel levendiger zijn geworden. Zoo worden dan ook door 
chloroform gemeenlijk zoozeer de epileptische toevallen bevorderd, dat men 
dit middel zelfs heeft aanbevolen als een middel om ware epilepsie van ge- 
veinsde te onderscheiden; en in de enkele gevallen, waarin ik chloroform heb 
beproefd, zag ik hierbij ook zware epileptische aanvallen volgen, die mij van 
het verdere gebruik deden afzien. Ik vleide mij nu door een ander middel 
mijn oogmerk te zullen bereiken. 
Wij weten dat strychnine deze vatbaarheid voor reflex buitengemeen ver- 
hoogt, en stuipen en eindelijk hevige convulsien en tetanus doet ontstaan. 
Nu is het bekend, dat, indien men aan een dier strychine geeft, zoodat convulsien 
ontstaan, en hierop coneine toedient, deze convulsien ophouden en het dier 
terstond verlamd wordt. Coneine, gelijk eenige andere middelen, verwekken 
geene convulsien, maar schijnen de werkzaamheid van de medulla spinalis te 
vernietigen; het dier zakt paralytisch ineen en sterft. Ik vleide mij, dat 
eene kleine gift van coneine de reflexvatbaarheid dus voor epilepsie zoude 
verminderen, en, ik zoo een middel zou hebben gevonden om direct de naaste 
oorzaak van epilepsie op te heffen. 
Ik gaf nu dit middel aan drie verouderde epileptici, waaronder eene onge- 
huwde vrouw van 50 jaren, die alle om de 8 à 11 dagen, soms,met langere 
soms met kortere tusschenpoozen, door hevige epileptische toevallen werden aan 
