EN DE RATIONEELE BEHANDELING DEZER ZIEKTE, 167 
glossus en het corpus olivare bewijzen het tegendeel; in N°. 5 van de eerste 
tabel was de vaatverwijding zelfs buitengewoon sterk, ofschoon deze lijder 
aan diarrhoe en uitputting gestorven was. 
$4 
GENEESKUNDIGE BEHANDELING VAN EPILEPSIE. 
Even treurig als het gesteld is met de pathologische anatomie en de ken- 
nis van de naast werkende oorzaak en het verband van de verschillende 
invloeden, die epilepsie kunnen opwekken en onderhouden, — even treurig 
en misschien nog erger is het gesteld met de geneeskundige behandeling 
van deze ongelukkige ziekte. 
In geen deel van de geheele geneeskunde heerscht eene meer ruwe em- 
piria, Allerlei geheime en openbare middelen worden zonder onderscheid be- 
proefd, en eene eigenlijk rationeele behandeling, waaraan zulk eene groote 
behoefte is, bestaat naauwelijks; omdat men met den aard en het wezen 
dezer ziekte en de oorzaken, die haar opwekten, de eigenlijk ziekelijke ver- 
andering, die haar onderhoudt, volkomen onbekend was. Alles steunde op 
losse gissingen, op aanprijzing nu van dit, dan van een ander middel; zoodat 
het mij immer toescheen, of vele geneesheeren, als zij epilepsie zouden be- 
handelen, hunne toevlugt namen tot eene groote doos vol met allerlei ge- 
neesmiddelen, waaronder diegenen, waarvan zij zelfs de bestanddeelen niet 
kenden, geene geringe plaats beslaan. Nu sluiten zij hunne oogen, tasten 
blindelings in de doos, halen er een middel uit, en nu moet de ongeluk- 
kige zieke de geringe kans wagen, of onder de honderden middelen juist 
dit. voor zijnen toestand en den aard van zijne ziekte zal geschikt zijn; 
terwijl intusschen de eerste tijd, waarin deze ziekte even zoo goed als krank- 
zinnigheid en andere ziekten van het zenuwsysteem kunnen genezen worden, 
ongelukkig en ongebruikt voorbijgaat. 
Heeft een geneesheer het zeldzame geluk gehad, door eenig middel, bv. 
flores zinci, nitras argenti, sulphas cupri ammoniacale of indigo eenen epi- 
leptieus te genezen; en vraagt men hem: wat hij nu heeft verrigt door zijn 
corpora oliveria kan aanwezig zijn, zonder bijten op de tong; echter bevestigt zich ook hier de 
uitkomst, dat deze epileptica niet in het acces gestorven is, bij geringere vaatuitzetting in den baan 
van den vagus. Daar wij hier op een geheel nieuw veld zijn, zullen latere waarnemingen nog wel 
meerdere bijzonderheden leeren kennen. 
