166 OVER DE NAASTE OORZAAK VAN EPILEPSIE 
heeft op de geestvermogens volstrekt «geen schadelijken invloed gehad, 
zoodat de lijder met veel succes zijne studiën vervolgt; terwijl in twee an= 
dere gevallen, waar jeugdige meisjes van ongeveer denzelfden leeftijd als de 
eerste lijder, omtrent twintig jaren, gedurende naauwelijks een jaar aan derge- 
lijke absenties leden, door eenige zeldzame toevallen afgewisseld, zij reeds na 
een half jaar zeer over verlies van geheugen en stompheid van geest begonnen 
te klagen. Hoe langer dus de slaap duurt na ieder acces, en daarmede de 
sterke congestie der hersenvaten, des te schadelijker werkt de epilepsie op 
de geestvermogens, des te spoediger volgt sufheid. 
Nadat ik deze tabel reeds vervaardigd had en de zoo even gemelde ge- 
volgtrekkingen hieruit had opgemaakt, viel mij in, dat het vooral van gewigt 
was, te weten of deze lijders al of niet in een acces waren bezweken; daar 
dit op de uitzetting der vaten natuurlijk een grooten invloed moest uitoefe- 
nen. Nadat ik hierop de wijze van dood in de aanmerkingen had bijgevoegd, 
viel mij het verrassende resultaat in het oog, dat alle vijf epiteptici, in de 
tweede tabel, B, vermeld, waar de degeneratie zich meer in den streek van 
den vagus bepaalde, en waar de vaten in de vagusbaan meer verwijderd 
waren, en die zich niet op de tong beten, in een toeval overleden zijn, - 
waarschijnlijk doordien hier de aandoening sterker greep in het meehanis- 
mus van de ademhaling, waardoor zij gestikt waren. Van de negen epileptici, 
onder tabel A, die zich in een aanval op de tong beten, en waar de aan- 
doening zich meer tot de corpora olivaria en tot den hypoglossus scheen te 
bepalen, is slechts een aan de gevolgen van een toeval bezweken, en dat wel 
juist die, bij wien ook de bloedvaten in de baan van den vagus veel sterker 
verwijd waren dan alle overigen van de eerste tabel; terwijl alle anderen 
van deze tabel A, waar de vaten in de baan van den vagus enger waren dan 
in de baan van den hypoglossus, aan tering, uitputting of diarrhoe bezweken 
zijn, waaronder een met moeijelijke slikking. Door dit opmerkelijk resultaat 
wordt het gewigt van de verschillende uitzetting der vaten veel belangrijker. 
Tevens blijkt hieruit, dat Fovrurre zich niet juist uitdrukte; toen hij zoo 
sterk en bepaald verzekerde, dat in een epilepticus, buiten het toeval aan 
een andere ziekte gestorven, niets in het lijk kon gevonden worden, hetgeen 
aan epilepsie eigen was *. De verwijde vaten in de baan van den hypo- 
* Zie boven pag. 146 sq. Uit het laatste waargenomen geval boven in de noot pag. 161 sq. 
medegedeeld, blijkt dat er ook grootere vaatverwijding in de baan van den hypoglossus en in de 
