158 OVER DE NAASTE OORZAAK VAN EPILEPSIE _ 
was overgegaan, en dat dit de epilepsie onderhouden en ongeneeslijk had 
gemaakt. Vooral meende ik dit besluit uit het gevondene te mogen trekken, 
doordien mijne vóór de sectie gemaakte diagnosis, dat ik de sterkste aan- 
doening buiten de baan van den hypoglossus zoude vinden, op eene hoogst 
merkwaardige wijze bevestigd was: zij bepaalde zich immers aan de buiten- 
zijde van den vagus. Ik besloot hieruit: dat de oorspronkelijk. meer. geïrri- 
teerde toestand der medulla oblongata, eh bijzonder harer buitenzijde, een 
sterkeren toevloed van bloed, vooral bij de herhaalde accessen, had te weeg 
gebragt; — dat hierdoor de bloedvaten organisch waren uitgezet: want ook de 
wanden der bloedvaten waren zeer verdikt, en veel sterker dan in den 
normalen toestand, en dat door dezen sterkeren toevoer van bloed de gan- 
gliëncellen nu wederkeerig sterker werden geprikkeld en als overladen, 
zoodat zij zich van tijd tot tijd in epileptische toevallen moesten ontladen ; — 
dat dus de verwijde bloedvaten niet alleen als gevolg, maar wel degelijk als 
seeundaire oorzaak der toevallen moesten worden beschouwd, — en dat, daar 
deze congestie en sterke bloedstroom, zoowel door de gedurige irritatie bij 
de accessen onderhouden werd, als doordien de verwijde vaten en hunne 
verdikte wanden niet meer tot het normale konden worden teruggebragt, 
en nu reeds eene vetdegeneratie hadden te weeg gebragt, de onherstelbaar- 
heid der epilepsie hadden veroorzaakt, waartegen ik te vergeefs allerlei mid- 
delen, zoo in= als vooral uitwendtge, als derivantia had beproefd. 
Het was dus van het meeste gewigt, deze onderzoekingen voort te zetten, 
en ik verzocht daarom mijne vrienden, de Heeren Dr. Everts, Persyn en 
Orpore, van het gesticht Meerenberg, waar zoovele epileptici verpleegd wor- 
den, mij de recente medulla oblongata van gestorvene epileptici te willen 
toezenden. Deze Heeren voldeden aan mijnen wensch met de meeste bereid- 
vaardigheid; ik was zelf in de gelegenheid, hieraan nog eenige lijkopenin- 
gen van gestorvene epiléptici uit het krankzinnigengesticht te Utrecht bij te 
voegen, en ontving nog het verlengde ruggemerg van een epilepticus van 
mijnen vriend pe Ripper, praktiserend Geneesheer te Utrecht; zoodat ik 
in het geheel in staat was veertien epiloptici te onderzoeken. 
Ik vond eene zoo sterke vetdegeneratie, als waarvan wij even gesproken 
hebben, bij geen anderen epilepticus in die mate terug. Bij eenigen was 
de medulla echter meer in eene beginnende vetdegeneratie met albumineus 
intercellulair vocht overgegaan; bij meerderen was de medulla hard en vast; 
