EN DE RATIONEELE BEHANDELING DEZER ZIEKTE. 157 
zich in dunne oppervlakkige sneedjes in eene buitengewone hoeveelheid, 
meer echter in de regterzijde dan in de linker, die ook minder sterk was 
aangedaan en niet zoo: gezwollen. Bij eene dwarse sectie bepaalde zich de 
sterkste aandoening in het gebied der buiten den nervus vagus gelegene deelen *. 
Op de hoogte van den tweeden halswervel (den oorsprong van den phrenicus) 
was de grijze stof ongewoon rood en sterk gekleurd, zooals mij vroeger 
nog niet was voorgekomen. Nadat de medulla oblongata drie dagen in spiritus 
van 20° had gelegen, was zij nog week, zoodat moeielijk behoorlijk fijne 
sneedjes hiervan konden vervaardigd worden. Er was echter eene menigte 
korrels in het weefsel tusschen de gangliëncellen en de zenuwvezels, die 
echter blijkbaar uit de mindere refractie en kleinheid, niet uit vet beston- 
den; eveneens zagen wij eenige haematinkristallen. Den volgenden dag waren 
al deze korrels in de sneedjes, die in eene geconcentreerde oplossing van 
chlorcaleium waren geplaatst, verdwenen. Ik besloot dus, dat deze korrels 
gevormd werden door gestold albumen uit het intercellulair vocht, ten ge- 
volge van de inwerking van den spiritus, en dat dus niettegenstaande de 
vet-emollitie in het intercellulaire vocht te veel albumen als gevolg van chro- 
nische ontsteking was uitgezweet. 
In de dwarse sneedjes vertoonden zich de capillairvaten zeer verwijd, 
vooral in de banen van den hypogtossus en vagus. Aan de regter-, de sterker 
aangedane, zijde waren de bloedvaten wijder in de baan van den vagus, in 
de linker iets wijder in de baan van den hypoglossus, doordien hier de vaten 
van den vagus iets minder sterk waren opgezet. Bij herhaalde meting bleek 
het, dat de wijdste capillairen in de baan van den regter-vagus bedroegen 
0,268 mm., in den hypoglossus ve mi 0,172, in het corpus olivare 0,178, 
in het septum 0,250. 
Het was duidelijk, dat de bloedextravasaten in het cornu inferius en den 
pons Varolii gevolgen waren van uitstortingen, in den laatsten tijd gedurende 
hevige accessen voorgevallen; daar uitgestort bloed geene vijftien jaren in 
de hersenen bewaard blijft, maar binnen dien tijd wordt opgeslorpt. 
___Er schoot dus niets anders over, dan om aan te nemen, dat de oorspron= 
kelijk verhoogde irritatie van de medulla oblongata, die aanleiding tot epi- 
lepsie had gegeven, eindelijk in chronische vetdegeneratie en ontsteking 
* Onze eerste Fig. e‚, f, v, D, l, n, m, s. 
