154 OVER DE NAASTE OORZAAK VAN EPILEPSIE 
zooveel wijdere doormeter van de haarvaten in de baan van den hypoglossus 
en het corpus olivare, dan in de baan van den vagus, bragt ik in verband 
met de bijzonderheid, dat deze epilepticeus zich gedateuide wijse’ accessen _ 
telkens op de tong beet. 
Daar namelijk dit verschijnsel, hoezeer zeer frequent in epilepsie, echter 
niet bij allen voorkomt, scheen het mij toe, dat, indien gedurende het acces - 
de zooveel wijdere vaten meer bloed voerden naar de kern van den hypo- 
glossus en het corpus olivare, hetgeen hiermede in zulk een naauw ver- 
band staat, — het niet onwaarschijnlijk was, dat hierdoor deze deelen nog 
meer geprikkeld werden, hetgeen convulsive bewegingen van de tong en 
het uitsteken tusschen de tanden kon ten gevolge hebben en dus oorzaak 
worden van het telkens herhaalde bijten op de tong gedurende de wespen 
van epilepsie. 
Eenigen tijd hierna, in Mei 1855, overleed in het krankzinnigengesticht alhier 
te Utrecht een epilepticus, die gedurende 15 jaren epileptisch was geweest, en 
door mij gedurende 8 jaren waargenomen en met verschillende middelen, doch 
te vergeefs, behandeld. Zijne toevallen waren zeer verschillende, dan eens zeer 
zwaar, dan zeer ligt; zoodat hij op den stoel kon blijven zitten, en slechts 
eenige oogenblikken geheel absent was, zonder stuiptrekkingen. Hij beet zich 
nimmer op de tong; overigens was hij geheel in dementia vervallen. 
Ik verrigte de lijkopening in tegenwoordigheid van mijnen vriend Lrep- 
norm uit Zweden. Vóór de sectie, om mijne hypothese op de proef te stel- 
len, bepaalde ik, dat ik in dit lijk de sterkste aandoening in de medulla 
oblongata niet moest vinden in de baan van den hypoglossus, maar in die 
van den vagus; daar ook de ademhaling in ligte accessen verstoord werd. 
Wij vonden in de buikholte het colon en flexura sigmoidea zeer verwijd 
en verlengd, zoodat de flexura sigmoidea weder tot aan het colon transversum 
in de hoogte opklom; boven en beneden deze flexura sigmoidea vele ver- 
naauwingen, die hooger weder door verwijdingen werden afgewisseld; zoo 
ook het coecum zeer verwijd. De lijder leed zeer aan vertraagden stoelgang, 
dien deze, zoowel door het verblijf in spiritus, als later nog sterker door het verblijf in chlorcal- 
cium waren zamengetrokken; maar dit gold van alle vaten, en ík kon de holte meten, waarin het 
vat zich had zamengetrokken. Het was verder hier niet om de directe, maar om de relative wijdte 
der vaten onderling te doen; waarbij men echter altijd moet in het oog houden, dat de wijdere 
vaten naar evenredigheid meer zijn zamengetrokken dan de naauwere en kleinere. 
