152 OVER DE NAASTE OORZAAK VAN EPILEPSIE 
beginnende imbeecilliteit ten onregte voor nanne ongeneeslijk worden ge- 
houden. : 
Eindelijk trekt hij uit alles het volgende besluit: 
»Concluons que la cause matérielle de l'épilepsie simple est encore à fixer ; 
»quelle est vraisemblablement aussi passagère que la durée des attaques, 
»qu’elle consiste vraisemblablement dans une altération du mécanisme de 
»linnervation, que nous devons avoir bien de la peine a saisir, eregi 
»comme nous le sommes de ce mécanisme à l'état normal.” * 
Wij hebben reeds aangetoond, dat dit beginsel bestaat in eene verhoogde 
gevoeligheid en werkzaamheid van de medulla oblongata, waardoor dit deel 
spoediger in abnormale reflexbewegingen antwoordt op iederen prikkel, of ook 
zijne verzamelde zenuw of electrische kracht overstort op de zenuwen, ert in 
spiertrekkingen zich ontlaadt. 
Wij moeten dus, zooals dit met zoovele ziekten het geval is, ons ver- 
genoegen met het onderzoek van de naaste gevolgen van de accessen van 
epilepsie, en deze schijnen mij niet onbelangrijk te zijn. 
Behalve de verharding of verweeking, die ik meermalen. bij epilepsie aan- 
trof, hetgeen ook Fovrrre erkent, zijn vooral van veel gewigt de verande- 
ringen, die de bloedvaten ondergaan in, epilepsie, en het is hierop voorat, 
dat ik de aandacht wenschte te vestigen. 
Vooreerst moet ik opmerken, dat ik in alle sectiën van het verlengde rug- 
gemerg in epilepsie, hetzij. in of buiten het acces gestorven, eene sterke 
roodheid en opgezetheid van vaten in den ventriculus qaartus tot eene soms 
aanmerkelijke diepte in het verlengde merg zelf indringende aantrof. Bij het 
vervaardigen namelijk van dwarse mikroskopische sneedjes door het geheele 
verlengde merg, van onder den pons Varolii tot het ondereinde van de cor- 
pora olivaria, trok het zeer mijne aandacht, het achterste gedeelte naar de 
vierde hersenholte toe zoo aanmerkelijk donkerder gekleurd te vinden, ge- 
meenlijk met eenige sterker uitgezette vaten, die dan of in de baan van 
de wortels van den hypoglossus tot in de corpora olivaria, of in de baan 
van den vagus en accessorius, of wel in beiden, verliepen. Gemeenlijk 
bepaalde in ligtere graden zich de roodheid tot de achterste helft der me- 
dulla; in de meeste gevallen echter strekte deze hyperaemie zich uit tot in 
de corpora olivaria, die dikwijls met zware bloedvaten waren voorzien. Zoe 
» |. c. pag. 424. 
