150 OVER DE NAASTE OORZAAK VAN EPILEPSIE 
vet kon verwijderen, om ze de behoorlijke doorzigtigheid te doen verkrijgen. 
Ik erkende hierin een verderen graad van degeneratie. Ik moest het rugge- 
merg langer dan gewoonlijk in vrij sterken spiritus laten liggen, om het de 
behoorlijke hardheid te geven om fijne sneedjes er van te kunnen vervaar- 
digen; het was soms zelfs zeer moeielijk om het genoegzaam te verharden. 
Er was hier oplossing; het vroeger uitgezweete albumineuse intercellulair 
vocht was door een misschien meer waterig opgevolgd, of liever in vetde- 
generatie overgegaan. Gelijk in alle verweekingen en oplossingen, was dan 
ook hier eene vetdegeneratie begonnen, die dreigde meer of min de geheele 
structuur te zullen vernietigen. Ook hier vond ik nog ‘de granuleuse ver- 
anderingen van het gestolde albumen, die later in chlorcalcium weder ver- 
dwenen, ten bewijze dat ook hier bij verweeking en veldegeneratie het 
intercellulair vocht niet had opgehouden zeer albumineus te zijn. 
Ik herinnerde mij hierbij de merkwaardige onderzoekingen van J.C. Back 
WEIL, die vond, dat bij dementia na krankzinnigheid, de hersenen specifiek 
higter waren geworden door eene toename van vet, maar dat bij dementes 
na epilepsie dit veel minder het geval is, en van deze dikwijls de speci= 
fieke zwaarte was toegenomen met meerdere hardheid *; waarvan de schrij ver 
geene reden weet te geven, maar welke vermeerderde zwaarte hoogstwaarschijn= 
lijk door het meer albumineus intercellulair vocht, bij epileptiei zoo dikwijls 
aanwezig, wordt te weeg gebragt. Het is echter duidelijk, dat wij hierbij niet 
te doen hebben met eene verandering van weefsel, die oorzaak kan zijn van 
epilepsie; maar die het gevolg is van de zich steeds herhalende sterke con-_ 
gestien van bloed, die, noodwendig ook eene sterkere uitzweeting moet ten 
gevolge hebben, hetgeen bij de zoo hooge drukking gedurende deze epilep- 
tische aanvallen, en vooral bij eene bestaande sterkere irritatie meer albu- 
mineus moet zijn, 
Wij geven dus wel toe aan Fovirre, dat van de eerste werkende oor» 
zaken van epilepsie (verhoogde gevoeligheid van het verlengde ruggemerg) 
van eenen epilepticus, die buiten het acces gestorven is, zich geene sporen 
in het lijk zullen voordoen, waaraan men eenige verandering zoude kunnen 
ontdekken, die aanleiding tot epilepsie had gegeven; maar wij ontkennen 
dat dit altijd het geval is, ook bij die epileptici, die nog niet paralytisch en 
imbecil zijn geworden, zooals wij later zullen aantoonen, Verder vergelijkt 
* Quarterly Journal of London. Jantar 1855. pag. 207 sqq. 
