EN DE RATIONEELE BEHANDELING DEZER ZIEKTE. 149 
Ook mijne vroegere ervaring omtrent de lijkopeningen bij epilepsie stemt 
in de hoofdzaken geheel met Fovirrr overeen; meermalen vond ik verhar= 
ding, ook wel inkrimping der medulla oblongata, maar niet bestendig. Som- 
wijlen degeneratie in de hersenen, die dan eens als oorzaak, dan eens als 
effect zich scheen te vertoonen. Lang trok mijne aandacht het zoo gevlekt 
en als gemarmerd aanzien van de mergstof in de hersenen, waarin ik de 
gevolgen eener chronische irritatie meende te ontdekken, die tot de onwil- 
lekeurige -convulsien «en epileptische aanvallen kon aanleiding geven; tot 
meerdere. lijkopeningen. ook mij toonden, dat bij epileptici, die aan andere 
ziekten gestorven waren, dit niel voorkwam, en het dus effect, althans voor 
het meerendeel, van de congestie gedurende den laatsten doodelijken aan- 
val was. 
Eindelijk meende ik mikroskopisch vooral het verlengde ruggemerg te 
moeten onderzoeken. Meermalen echter had ik bij mijne onderzoekingen in 
het ruggemerg opgemerkt, dat, indien het ruggemerg te lang in spiritus 
had gelegen, dit een korrelig aanzien verkreeg, hetgeen meer en meer zich 
als vaste velconglomeraten in het weefsel bij langere inwerking van spiritus 
op de medulla vertoonde. 
Het was mij dus zeer in het oog vallend, dat in de medulla oblongata 
van de twee eerste epileptici,-die ik helagaiheid had te onderzoeken, reeds 
in fijne sneedjes zich eene fijn korrelige stof vertoonde, ofschoon de medulla 
slechts een paar dagen in spiritus gelegen had. Later bemerkte ik, dat deze 
korrelige stof in eene oplossing van chlorcalcium «en water zich weder had 
opgelost, en dat het dus geen vet was, waarmede ik dit had verwisseld, maar 
door spiritus gestold albumen, waardoor de medulla oblongata harder was ge- 
worden. Ik begreep hieruit te moeten besluiten, dat in deze gevallen door 
de aanhoudende en herhaalde congestien een meer albumineus intercellulair 
vocht uit de vaten was uitgezweet dan dit in den gezonden toestand voor- 
komt, en dat dit uitgezweete albumineus intercellulair vocht, hetgeen de ze- 
nuwdraden aan elkander doet kleven en het geheele ruggemerg harder had 
gemaakt, ook wel op de functie een nadeeligen invloed kon uitoefenen. Ook 
in de hersenen vond ik somwijlen hetzelfde verschijnsel. 
Later vond ik echter in andere gevallen het omgekeerde. De medulla 
oblongata was verweekt, gezwollen, en nu toonde mij het mikroskopisch on- 
derzoek een der fraaiste exemplaren van vetdegeneratie, zoodat ik niet dan 
met veel moeite van mijne dunne mikroskopische sneedjes genoegzaam het 
