148 OVER DE NAASTE OORZAAK VAN’ EPILEPSIE 
hier eenig verband tusschen gbh bij oane te en pa zet 
bij het leven te zoeken. ke 
Dit vooruitzigt wordt echter nog moeijelijker, aen wij verder onzen 
scherpzinnigen schrijver volgen. 
Hij besluit namelijk uit deze gegevens, dat de negative ponen van 
pathologische anatomie bij épileptici, die aan eenvoudige accessen lijden zon- 
der mentale complicatie, toonen, dat er volstrekt geene constante alteratie 
in de hersenen bestaat, om van de verschijnselen reden te geven, En, vraagt 
hij, moet het ook niet zoo zijn? daar, als de verschijnselen van den aanval 
weder voorbij zijn, de epilepticus niet ziek is, en in de uitoefening van zijne 
functies geen merkbaar verschil vertoont met gezonde individuën. In deze 
gevallen de oorzaak te willen vinden, die de voorafgegane convulsien heeft te 
weeg gebragt, schijnt hem eene even zoo verkeerd geplaatste pretentie te 
zijn, als de sporen van de veranderingen in de hersenen te willen ontdekken, 
die hier hebben kunnen plaats hebben in het dirigeren van de willekeurige 
bewegingen. 
Dan vraagt hij, of men in congestie “deze oorzaak zoeken mag. Maar, zegt 
hij, hoe kan men eene congestie hier als oorzaak aannemen, die dikwijls in 
minder dan eene minuut zoude moeten verdwijnen. 
Hoe kan men de verschijnselen van epilepsie door congestie verklaren, 
die zonder tegenspraak minder sterk is in het begin van den aanval dan op 
het einde, wanneer de hevigheid van het acces begint te verminderen, en 
hetgeen geheel verdwijnt, wanneer de roodheid, de enorme opzwelling van 
alle uitwendige deelen van het hoofd, de spanning van de jugulares nog aan- 
wezig zijn, om aan te toonen dat de hersenen in den hoogsten graad van 
congestie verkeeren * Î 
Zulk eene uitspraak van een zoo ervaren practicus in de zenuwziekten en 
zulk een kundig hersenanatoom, heeft wel de strekking, om iedereen af te 
schrikken, en het als gewaagd te beschouwen zich de pretentie te willen 
geven om hier eenig licht te ontsteken. Maar wij mogen, vooral bij den 
vooruitgang der wetenschappen, bij het gebruik van het mikroskoop, hetgeen 
Fovirre niet kende, bij onze betere inzigten aangaande het fijner zamenstel 
en de werking van het zenuwsysteem niet stil staan, en althans trachten 
eene proef te wagen, al moge die ook slechts als een eerste stap worden 
beschouwd. 
…®) Dict. de Méd., 1. c. pag. 420 sq. 
