_ 
EN DE RATIONEELE BEHANDELING DEZER ZIEKTE. 145 
warmte van de geopereerde zijde van den kop en ooren ontstond *, zoodat 
dus blijkbaar de medulla oblongata op de vaatzenuwen van het hoofd een 
sterken invloed moet uitoefenen. Eveneens hebben de proeven van CALLEN- 
Fers geleerd, dat prikkeling van den eenen sympathicus vernaauwing der 
slagaderen van de pia meninx op de groote hersenen te weeg kan brengen, 
die dan spoedig door aanzienlijke. verwijding wordt opgevolgd f. 
Het schijnt dus naauwelijks betwijfeld te kunnen worden, of de zoo aan- 
zienlijk opgewekte werking van de gangliëncellen in de medulla oblongata 
zal haren invloed ook op de vasomotorische zenuwen van de hersenen uit- 
strekken, en deze veranderde en meer of min gestoorde bloedsomloop is, 
naar mijne meening, oorzaak van het verlies van bewustzijn gedurende een 
aanval van epilepsie; terwijl het onjuist is, te meenen, dat deze bewuste- 
loosheid altijd vooraf gaat. In een geval, waar een epilepticus met een schreeuw 
ter neder stortte, verzekerde hij mij, op mijne vraag, dat hij deze schreeuw 
nog even had gehoord, maar verder hem alles was onbewust gebleven. 
Gaarne nemen wij dus met Kussmaur aan, dat in een epileptisch acces 
de geheele hersenen meer of min deelen in de verandering; maar het begin 
van het acces, of van deze ontlading, meenen wij in het verlengde rugge- 
merg te moeten plaatsen, en als gevolgen van de hierdoor te weeg gebragte 
werking op de vaatwanden der hersenen, de bewusteloosheid te moeten ver- 
klaren, terwijl het bewustzijn in eenige ligte aanvallen, gelijk wij later zullen 
aantoonen, zelfs kan behouden blijven of ook wel verloren gaan, zonder dat 
het tot convulsien komt. Dat op geringe storingen van hersencirculatie zoo 
ligt verlies van bewustzijn volgt, zien wij overvloedig bij zoo menig meisje 
of vrouw, die bleek wordt en in flaauwte valt; zoodat dit in epilepsie zich 
gemakkelijk laat verklaren. 
$ 3. 
PATHOLOGISCHE ANATOMIE VAN EPILEPSIE. 
Gelijk in het algemeen de pathologische anatomie van zenuwziekten nog 
op een zeer lagen trap staat, doordien men zoo dikwijls of onwezenlijke 
* M. Scuier, Untersuchungen zur Physiologie des Nervensystems, 1. Th., pag. 202. 
Î J. vaN DER Beke CALLENFELS, Over den invloed der vaatzenuwen op den bloedsomloop. Utrecht 
1855, pag. 67 sq. 
80 
WIS- EN NATUURK. VERI. DER KONINKL. AKADEMIE, DEEL VI, 
