142 é OVER DE NAASTE OORZAAK VAN EPILEPSIE 
zaamheid bij verhoogd geprikkelden toestand, of ook zelfs na normale reflex- 
bewegingen, als in het slikken, hoesten enz. slechts zoo kort duurt, en ook 
door onzen wil niet kan worden verlengd, terwijl wij door onzen wil toch 
een langdurigen indruk op de spieren kunnen te weeg brengen en die in 
eene lang aanhoudende spanning doen blijven, is, zooals wij boven reeds 
hebben opgemerkt, moeijelijk te verklaren. Gedeeltelijk mag dit gelegen zijn 
in den eigen aard der bijgangliën, die op de zenuwkernen in de medulla 
oblongata werken en nergens anders zoo voorkomen, gedeeltelijk in het ver- 
schil van wegen, langs welke aan de gangliëncellen de prikkel tot werkzaam- 
heid wordt toegevoerd. Zoo zijn de draden van het witte merg en de voor- 
strengen, als dragers van onzen wil, veel dikker dan de zoo fijne longitu- 
dinale draden in de achterste hoorns, die wij gezien hebben dat tot reflex- 
combinatiën dienen en in dezelfde gangliën schijnen over te gaan *. Of nu 
dit verschil van werking in deze verschillende draden, waarmede de gangliën- 
cellen vereenigd zijn, of in de verschillende werkingswijze van bijzondere 
gangliëneellen voor reflex gelegen is, weten wij niet; maar wij zien, dat, in- 
dien de gangliëncellen door een aanhoudenden prikkel, b. v. door vergiftigd 
bloed, worden aangedaan, ook dezelfde intermissies in de verschijnselen zich 
vertoonen. Genoeg, dat vooral aan het verlengde ruggemerg deze intermissie van 
werkzaamheid, van ontlading als het ware eigen is; de diepere reden zal wel 
verder gelegen zijn dan ons verstand reiken kan. 
Deze onze verklaring van epilepsie en van hare naaste oorzaak uit eene ver- 
hoogde werking der gangliëncellen is in meerdere of mindere mate in strijd 
met de verklaring, door Kussmaux en Texsor in hunne belangrijke verhandeling 
over dit onderwerp onlangs gegeven. | 
Door hunne proeven geleid, dat orthouding van den bloedstroom vooral in 
de deelen, die achter de thalami gelegen zijn, dus in het verlengde ruggemerg, 
epileptische convulsien opwekt, meenen zij, dat epilepsie minder het gevolg 
is van plotselingen activen bloedsaandrang in deze deelen, maar veeleer door 
anaemie of onthouding van bloed wordt te weeg gebragt, die dan door eene 
krampachtige zamensnoering der capillairvaten zoude worden veroorzaakt 
Hierdoor wordt plotselings de voeding belet $; liever zoude ik zeggen, de 
* Zie Verhand. over het Ruggemerg, pag. 41, Fig. 9 b. Fig. 10. 
the pag. 112 en 117, N°, 4, eN 
SL c, pag. 717. 
