EN DE RATIONEELE BEHANDELING DEZER ZIEKTE. 141 
deeld *, door strychnine vergiftigd, geraakt bronsorkäis in convulsien,„ en is 
de gift sterk genoeg, in zeer hevige stuiptrekkingen en tetanus, waarbij hij 
echter zijn bewustzijn behoudt, ja volstrekt geen teeken geeft van eenige 
pijn. En ook na de hevigste convulsien staat de hond na eenigen tijd weder 
op, wandelt rond, en hem schijnt voor het oogenblik niets te deeren; men 
kan hem strijken over den kop, den rug, en dit geeft tot geenerlei reflex- 
verschijnselen aanleiding. Dezen vrijen toestand zag ik zelfs 14 uur voortduren, 
hoezeer ten laatste de hond aan tetanische vastzetting van alle borst- en 
ademhalingswerktuigen bezweek. Had zich, na een aanval, na eenigen tijd de 
verhoogde gevoeligheid hersteld, dan was het aanraken van het dier, ja het 
blazen op het dier genoegzaam, om weder de hevigste er belg en te- 
tanische verschijnselen te verwekken. 
Hieruit volgt, dat bij deze hevige kramptrekkingen en zoo verhoogde werk- 
zaamheid, die bij strychnine zich niet tot de medulla oblongata beperkt, de 
gangliëncellen als bronnen der werkzaamheid meer of min spoedig worden 
uitgeput; dat is, dat door deze krachtige werkzaamheid in de cel eene ver- 
andering plaats heeft, die door nieuwe voeding, door een rijkelijken stroom 
en inwerking van arterieus bloed moet worden hersteld. Eerst dan, wanneer 
na eenige rust de uitgeputte prikkelbaarheid is hersteld, klimt de vatbaar- 
heid voor reflex of uitstraling van kracht weder tot die hoogte, dat er slechts 
een geringe prikkel, of ook wel geheel geen uitwendige prikkel gevorderd 
wordt om sluipen op te wekken. 
Hetzelfde zien wij in epilepsie. Het is een overbekend feit, door mij 
honderden malen waargenomen, dat indien een epilepticus door een zwaar 
toeval is aangetast geworden, hij naar evenredigheid veel langer vrij blijft; 
maar heeft hij slechts een ligt toeval gehad, dan herhaalt zich dit na kor- 
teren tijd, dikwijls den volgenden dag, in een heviger acces, en nu blijft hij 
weder langer verschoond. Zelfs de verhoogde prikkelbaarheid in het zenuwgestel 
en bijzonder in de medulla oblongata en in de hersenen, die in zulk eene naauwe 
onderlinge verbinding staan, vertoont zich bij den epilepticus voor den aanval 
zeer dikwijls in eene grootere bewegelijkheid, ligter ontstaan van drift en 
hartstogten, soms ook in een onaangenaam gevoel, waarvan zij door het meer 
of min spoedig hierop gevolgd acces dan weder voor een tijd lang worden bevrijd. 
Waarin nu dit verschil bestaat in de gangliëncellen, dat hunne werkzaam- 
* Verhand. over het Ruggemerg, pag. 63 sq. 
