EN DE RATIONEELE BEHANDELING DEZER ZIEKTE. 159 
voegt hierbij: het geval leert ons vooreerst de wet van gelijkzijdige leiding, 
van eenzijdige reflex, daar wij hier eene tonische reflexkramp (slechts in 
den eenen arm) waarnemen. In betrekking tot de plaats der aandoening zien 
wij deze constant in de eene armvlecht plaats grijpen, waartoe de geïrri- 
teerde sensitive zenuwvezel behoorde. Van tijd tot tijd straalde echter de 
irritatie over op andere motoren {en treedt als algemeene reflexkramp op, 
die nog de triviale benaming draagt van epilepsie *. 
Wij zien dus weder hier een aanhoudenden prikkel: de ontstoken zenuw 
en de glasscherf, die eene bestendige contractuur op de spieren van den 
arm te weeg brengt, verwekken in de medulla oblongata slechts tijdelijke 
reflexverschijnselen, dat is, epilepsie; alle welke verschijnselen weder vol- 
komen verdwijnen na het wegnemen van de aanhoudende oorzaak, namelijk 
de glasscherf uit de ontstoken zenuw. Er was dus in de cervicalvlecht of 
halsruggemerg, of in de medulla oblongata nog geene sterke organische ver- 
andering of degeneratie ontstaan: wanneer na het wegnemen der oorzaak de 
verschijnselen niet zoo gemakkelijk of spoedig zouden geweken zijn. 
Tot het voortbrengen van epilepsie wordt dus geene desorganisatie, geene 
sterke verandering in het weefsel, maar slechts eene meerdere opgewektheid, 
en, zooals wij later: zullen zien, gemeenlijk een versterkte bloedsaandrang 
en stofwisseling vereischt. 
Maar het is niet noodig, om deze verhoogde vatbaarheid tot reflex in de 
medulla oblongata op te wekken, dat de prikkel altijd door eene spinaalze- 
nuw worde aangebragt. De sympathicus en vagus doen hetzelfde. Wij weten 
hoezeer bij kinderen evenzeer convulsien ontstaan door den prikkel van het 
* Priveer, Functionen des Rückenmarks, pag. 80 sq. Beobacht. XIII. 
In vele gevallen van epilepsie zijn de convulsive bewegingen doorgaans sterker aan de eene 
zijde dan aan de andere, en wordt het hoofd b. v. bestendig naar de eene zijde getrokken. In 
hoe verre men hieruit besluiten mag, dat de verwijderde opwekkende oorzaak in de tegenoverge- 
stelde zijde der hersenen of aan dezelfde zijde door eere der spinaalzenuwen wordt aangebragt, durf 
ik niet beslissen; maar het komt mij zeer waarschijnlijk voor, dat men uit sterkere trekkingen naar 
de eene zijde bij epilepsie, vooral indien dit, zooals gewoonlijk, constant is, tot eenen eenzijdigen 
opwekkenden prikkel, hetzij in de hersenen, hetzij in eene der spinaalzenuwen moet besluiten. Daar 
het verder uit de proeven van CALLENFELS gebleken is (Onderzoekingen over den invloed der vaat- 
zenuwen op den bloedsomloop, Utrecht 1855, pag. 61), dat prikkeling van den eenen sympathicus ook 
slechts aan de eene zijde der hersenen werking op de bloedvaten uitoefent, zoo kan zelfs misschien 
bij eenen intestinaalprikkel aan de eene zijde, eene sterkere werking op die zijde der hersenen, en 
hierdoor op de medulla oblongata zich vertoonen. 
29% 
