156 OVER DE NAASTE OORZAAK VAN EPILEPSIE 
Wij zien in deze beschrijving, zooals ook Brown Sreqvarp zelf bepaald 
aangeeft, geheel en al het beeld van een hevigen aanval van epilepsie met 
al zijne verschijnselen, zooals zij in eenen epilepticus in dezelfde orde 
volgen. 
Hoogst gewigtig is hierbij, dat na cenb dergelijke hiloediking aan hu rugge 
of lendengedeelte van het ruggemerg *, de verhoogde reflexverschijnselen zich 
niet vertoonen op prikkeling van dat gedeelte van het ruggemerg, hetgeen 
het naaste bij de aangebragte wond gelegen is, en hetgeen men vermoeden 
zoude, dat het eerst en het sterkst door den aangebragten prikkel moest wor= 
den aangedaan. Maar de verschijnselen vertonen zich het eerst in het ver- 
lengde ruggemerg, wanneer door de ziekelijke algemeene opwekking van het 
ruggemerg ten gevolge der beleediging ook het verlengde merg begint hier- 
aan deel te nemen. En ook dan nog is prikkeling van het lagere ruggemerg 
niet in staat deze convulsien op te wekken, maar volgens Brown SEQvARD 
alleen prikkels, die direct op het verlengde merg worden overgebragt. Zelfs 
prikkelingen aan den verlamden voet. aangebragt, die bij unilaterale sectie van 
het ruggemerg in een toestand van hyperaesthexie of hoogere gevoeligheid 
verkeert, brengen deze convulsies niet te weeg. : 
Deze gewigtige onderzoekingen komen geheel overeen met de resultaten, 
die Prrücer uit een groot aantal waarnemingen reeds vroeger had getrok- 
ken, waarvan de slotsom is, dat bij prikkels op eene gevoelzenuw van de 
hersenen (trigeminus) de voortgang van-reflexbewegingen naar beneden is, 
of naar de medulla oblongata toe, terwijl bij prikkeling van eene ruggemerg- 
zenuw de voortgang van reflex omgekeerd is, van beneden naar boven, dat is 
eveneens naar de medulla oblongata "j; zoodat, indien de reflex in motoren 
optreedt, die zelfs zeer verwijderd van de geprikkelde gevoelzenuw liggen, 
= 
* Er is geen twijfel aan, of oak beleedigingen van hoogere gedeelten van het ruggemerg zouden. 
dezelfde verschijnselen te weeg brengen; maar deze grijpen zoo sterk in het leven der dieren 
io, dat zij sterven voor deze verandering in de medulla oblongata is voorgevallen. Zij blijven 
hieronder geene 3 weken in het leven, of althans zeer zeldzaam, indien de beleediging niet zoo 
hevig was. Maar indien het ruggemerg geprikkeld “wordt, indireet b.v, door eene beleediging van 
den vinger of den hals, die aanhoudende zenuwprikkeling te weeg brengt, dan kan door deze zenuw- 
prikkeling het verlengde ruggemerg op dezelfde wijze worden aangedaan, en kramptrekkingen, epi- 
lepsie, ja tetanus zijn hiervan dikwijls de bekende gevolgen. Zie meerdere dergelijke gevallen onder 
anderen gemeld in PrrüaeN, Die sensorischen Functionen des Rückenmarks, Berlin 1853, p: s1 sq 
Beobacht. X, XI en XIII en volgende. 
t Die sensorischen Functionen des Rückenmarks, Berlin 1853, pag. 74. 
