154 OVER DE NAASTE OORZAAK VAN EPILEPSIE ‘ 
werkzaam zijn, maar dat dit een gevolg is van prikkeling op den accesso- 
rius, die zich door den sterno-cleidomastoideus naar de cucullaris boven den 
schouder uitstrekt. Immers, indien men de middellinie, zoowel van voren als 
van achteren in den hals prikkelde, volgden geene convulsien, waar ook de 
nervus accessorius zich niet verbreidt; maar hetgeen zoude moeten volgen, indien 
de tweede en derde halszenuw hier de overbrengers waren van de reflexbeweging. 
Geen ander gedeelte van het ligchaam, men mogt dit prikkelen zooveel 
men wilde, was in staat deze convulsien te voorschijn te brengen; doch in- 
dien men voor een paar minuten de respiratie belette, werden eveneens de 
convulsien opgewekt. iet 
Was nu slechts de eene zijde van het ruggemerg doorgesneden, dan was 
ook slechts de eene wang vatbaar deze convulsive of epileptische bewegingen 
te verwekken, en men kon den anderen wang straffeloos prikkelen en knijpen 
zonder gevolg. Waren echter de beide achterste strengen doorgesneden, dan 
gelukte het, deze toevallen te veroorzaken zoowel na prikkeling van den eenen 
als van den anderen wang. Deze proeven geven aanleiding tot hoogst gewiglige 
gevolgtrekkingen. | 
Vooreerst ontstond deze vatbaarheid voor convulsieve bewegingen eerst in 
de derde week na de aangebragte beleediging, en dan nog wel in de medulla 
oblongata, dus zeer verre van de beleedigde plaats. Wij moeten dus hieruit 
besluiten, dat de geprikkelde toestand, door de beleediging van het onderste 
rugge- of lendengedeelte van het ruggemerg aangebragt, zich langzamerhand 
naar boven aan het geheele ruggemerg, en wel bijzonder aan het verlengde 
merg heeft medegedeeld. Immers, door prikkels konden deze convulsien alleen 
uit het verlengde ruggemerg door den nervus trigeminus en waarschijnlijk 
door den accessorius worden opgewekt. 
Dit wordt nog nader bevestigd door den gang der opgewekte convulsive be- 
wegingen zelve. Immers de eerste convulsive bewegingen, die ontstonden, be- 
paalden zich tot kramptrekkingen van het gelaat en van de oogen; eenige dagen 
na dit eerste acces werden de spieren van de larynx, van den hals en borst door 
convulsien aangedaan, en eindelijk deelden hierin ook de spieren van den tronk 
en extremiteiten *. Een der eerste verschijnselen van een volkomen acces 
bestond in een spasmus der glottis of van de spieren voor de ademhaling “f. 
* Comptes rendus, 1856, Janvier. Afl. 7, 
The. 
