ledi 
EN DE RATIONEELE BEHANDELING DEZER ZIEKTE. 155 
Hij vond namelijk, dat, indien hij het ruggemerg. bij zoogdieren beleedigde, 
vooral door het doorsnijden van de eene helft van het ruggemerg, of ook 
van de achterste strengen en achterste hoornen der grijze stof, waarin wij 
vroeger hebben aangetoond, dat zeer fijne longitudinale vezels aanwezig zijn, 
die ons schenen te dienen om de reflexindrukken op verschillende van elkan- 
der gelegene gangliëngroepen tot eene geaccommodeerde beweging te ver- 
binden *,‚ en indien het dier deze gevaarlijke operatie overleefde, na drie weken 
“eonvulsive bewegingen werden opgewekt, die zich in alles overeenkomstig met 
epileptische toevallen vertoonden; waarbij echter het hoogst merkwaardige ver- 
schijnsel plaats had, dat, indien de linkerzijde van het ruggemerg op de hoogte 
van den zevenden of achtsten ruggewervel tot aan den derden lendenwervel werd 
doorgesneden, meest alleen prikkels, op de linkerzijde van het gelaat aangebragt, 
convulsive bewegingen veroorzaakten, geenszins echter op de regterzijde. 
Deze vatbaarheid voor reflexbewegingen vertoonde zich eerst na de derde 
week pa de aangebragte beleediging; de convulsien breidden zich over het 
geheele ligchaam uit, met uitzondering van het door de dwarse doorsnede 
verlamde gedeelte, en waren dus niet eenzijdig. Na eenigen tijd hielden 
deze convulsien weder op, en herhaalden zich later. 
Deze convulsien ontstonden somwijlen van zelve zonder eenige uitwendige 
aanleiding; maar onder alle deelen van het ligchaam is er slechts een, waar 
ook ligte prikkeling voldoende was om deze convulsies op te wekken, en deze 
bestond in eene prikkeling aan die zijde van het gelaat, of, zooals later door 
Brown Seqvarp meer in bijzonderheden is nagegaan, van den wang ; dat 1s, 
van eene lijn, die men trekt van het oog naar het oor, van boven van het oog 
regt naar beneden tot- den onderkaak, en van hier tot aan het oor en de zijde- 
deelen van den nek, zelfs soms tot den schouder T, dus in het gebied van den 
tweeden en derden tak van den trigeminus. Zonderling genoeg, was eene prik- 
keling boven de oogen, de ooren en den neus niet in staat deze convulsien op 
te wekken; dus van den tweeden en derden tak van den trigeminus met in- 
begrip van den ramus temporo-auricularis, en volgens Brown Srquarp ook 
misschien van den tweeden en derden nervus cervicalis, waarbij, indien prik- 
kels op den schouder hiertoe ook voldoende waren, wij de vierde halszenuw 
zouden moeten voegen. Wij geloven echter, dat hierbij deze zenuwen minder 
* Ruggemerg, pag. 61. 
f Comptes rendus, Oct. 1856, pag. 644, sqq. 
