150 OVER DE NAASTE OORZAAK VAN EPILEPSIE 
ontlading plaats heeft, die eenigen tijd vordert, vooral bij am uitputting, 
om te kunnen herhaald worden. . 
Er is echter in deze gangliëncellen nog iets bijzonders, hetgeen nog niel 
volkomen verklaard is. Zij hangen namelijk, gelijk ik vroeger uitvoerig heb 
trachten te betoogen *, aan de eene zijde te zamen met zenuwdraden, die, als 
dragers van den indruk van onzen wil, van de hersenen afkomstig zijn. Door 
deze kunnen de gangliëneellen oogenblikkelijk tot werkzaamheid worden ge- 
bragt, en de spier trekt zich bijna op hetzelfde oogenblik te zamen als onze 
wil zijnen indruk geeft. Doch deze gangliëneellen zijn aan de andere zijde 
ook verbonden met zenuwdraden, die de gevoelzenuwen vergezellen, die wij 
als reflexzenuwen hebben beschreven “|, en waarvan wij boven in onze be- 
schouwing van den trigeminus genoeg voorbeelden hebben aangewezen $. 
Doorgaans geschiedt de werking op eene prikkeling door de reflexdraden 
niet zoo snel, en er is, althans wanneer de gangliëncellen ontladen zijn, we- 
der eerst eenigen tijd noodig vóór de reflexwerking op nieuw zich vertoont. 
Is echter eens de werking ingetreden, dan volgen de spiercontractien snel, 
zooals in het niezen, het slikken, het hoesten enz. Hoe meer nu de cel in 
een geprikkelden toestand verkeert, des te sneller geschiedt de reflexwer- 
king, des te geringer prikkel op de reflexzenuwen is er noodig om eene 
reflexwerking voort te brengen. Heeft de cel uitgewerkt, dan wordt er eerst 
weder eenige tijd vereischt om haar als het ware op nieuw te laden, even 
als eene electrische flesch, die, wanneer zij door eene overspringende vonk 
ontladen wordt, eerst op nieuw moet geladen worden, zal zij dezelfde elec- 
trische verschijnselen vertoonen. 
Waarom nu de indruk van onzen wil anders werkt op deze gangliëncellen, 
zoodat wij eene spier zoowel in eene sterke als eene zwakke spanning een 
langen tijd kunnen doen blijven volharden, terwijl bij reflexwerking de kracht 
der cel als in een oogenblik wordt uitgeput en de werking voor een kor- 
teren of langeren tijd weder ophoudt, weten wij niet, en hebben naauwelijks 
eene voldoende hypothese om dit op te helderen. Genoeg, de ervaring bewijst 
het ons, en wij moeten het dus als eene onverklaarde daadzaak aannemen, 
en besluiten, dat de werking van de reflexzenuwen op de gangliëncellen ver- 
* Zie mijne Verhandeling over het Ruggemerg, Ì, c, „55, 60. 
g ggemerg pag 
+ L ec, pag. 60. 
$ Zie boven pag. 51, sqq. 
