EERSTE ONDERZOEKINGEN MET DEN MIKROMETER VAN AIRY. 29 
vaardigd. Aan de glazen moesten zulke onderlinge afstanden en zulke brand- 
puntsafstanden gegeven worden, dat een straal van wit licht, op een wille- 
keurig punt van het vierde glas invallende, door de overige glazen zoodanig 
werd gebroken en ontbonden, dat de stralen van den bundel, in welken hij is 
overgegaan, evenwijdig aan elkander het eerste glas verlaten; of in andere 
woorden: de glazen moesten zoodanig worden ingerigt, dat eene kleine ver- 
andering in den brekingscoëfficient geen’ invloed kon uitoefenen op de rig- 
ting van een lichtstraal, die, na al de glazen te zijn doorgeloopen, de ge- 
heele oogbuis verlaat. Arrr drukte de brandpunts- en de onderlinge afstan= 
den der glazen, zooals ook den brekingscoëfficient, in algemeene teekens uit, 
en berekende den loop, welken een willekeurige lichtstraal door al de glazen 
nemen moest. Zoo werd ook de rigting van den straal, die de oogbuis ver- 
liet, in functiën van de genoemde grootheden uitgedrukt, en men had de dif- 
ferentialen dezer functiën, met betrekking tot den brekingscoëfficient, slechts 
gelijk nul te stellen, om vergelijkingen te verkrijgen tusschen de nog onbe- 
paalde afstanden en brandpuntsafstanden der glazen, de voorwaarden uitdruk- 
kende, waaraan deze grootheden moesten voldoen om de oogbuis achromatisch 
te maken. Men verkreeg minder voorwaardensvergelijkingen dan onbepaalde 
grootheden. - Daardoor kon men op velerlei wijzen aan de eischen eener 
achromatische oogbuis voldoen, en dit maakte het mogelijk de oogbuis niet 
slechts aan de opheffing der kleurschifting, maar ook nog aan andere eischen 
te laten beantwoorden. 
Bij het ontwerpen van zijne theorie der achromatische oogbuizen, heeft 
Arrv natuurlijkerwijze aangenomen, dat de glazen bestendig denzelfden stand 
met betrekking tot elkander behielden en dat hunne middelpunten in dezelfde 
regte lijn gelegen waren, Juist daarom was echter deze theorie voor zijnen 
mikrometer ontoereikende, bij welke een der glazen eene verplaatsing moest 
ondergaan, waardoor zijn middelpunt aanmerkelijk buiten de lijn kon komen 
te vallen, in welke de middelpunten der overige glazen liggen. Een licht- 
straal, uit een bepaald punt van het vierde glas en in eene bepaalde rigting 
op het derde invallende, onderging naar de eerste theorie van Army altijd 
„dezelfde breking; maar werd dat glas verplaatst, zoo moest die lichtstraal het 
glas zelf in punten treffen, waar zijne oppervlakken grootere of kleinere hoe- 
ken met elkander maken. Dezelfde lichtstraal, van het vierde glas komende, 
onderging alzoo in het derde glas, naar gelang van den stand dien het innam, 
verschillende brekingen en kleurschiftingen, die juist het grootst bezwaar tegen 
