WERKING VAN HET VERLENGDE RUGGEMERG. Ai 
eene zeer snelle inademing, brengen de bovenarmen van het ligchaam af, door 
de werking van den deltoideus, en kunnen nu door de buikspieren met groote 
kracht op de opgetrokken borst werken en die vastzetten, om ter onzer ver= 
dediging de musculi pectorales met meerdere kracht te gebruiken. Dit is ook 
eene onwillekeurige reflexwerking, die geheel door de inwerking op verschil= 
lende gangliëngroepen van onderscheidene zenuwen door reflex wordt veroor- 
zaakt, en waardoor onwillekeurig ons ligchaam in de houding wordt gebragt 
van zelfverdediging. Evenzoo schijnt mij de beweging der ooren bij de die- 
ren zeer dikwijls aan reflexwerking te moeten toegeschreven worden. Bij den 
mensch is, zooals bekend is, de beweging der ooren bijna uitgedoofd; maar 
de reflexwerking van schrik op den facialis, waardoor zelfs de musculi fron- 
tales en oceipitales hevig kunnen gespannen worden, en de haren, gelijk men 
zegt, te berge rijzen, is, even als het inhouden der stem door snelle inade- 
ming, reeds zoo meesterlijk door Vrirarravs uitgedrukt in het bekende stete- 
runtgue comae, vor faucibus haesit. Dat overigens een onverwacht geluid ons 
heviger doet schrikken, dan een onverwacht gezigt van iets, is algemeen ge- 
noeg bekend. De reflexwerking echter hierbij bepaalt zich niet tot den ner- 
vus facialis, maar het geheele zenuwsysteem wordt bij hevigen schrik sterk 
aangegrepen; vooral volgen in de eerste plaats aandoeningen van de ademha- 
lingswerktuigen, aphonie, en somwijlen convulsies, die, daar zij bilateraal 
werken, gelijk wij later zullen zien, uit het verlengde ruggemerg ontspruiten, 
Tot dezen meer uitgebreiden invloed en reflexwerking van den auditorius breng 
ik nu de achterste wortels, die over de vierde hersenholte verloopen, en waar- 
van wij reeds met een woord hebben melding gemaakt. Dat deze wortels van 
uit de vierde hersenholte, althans voor het grootste gedeelte, en meestal geheel 
met den nervus auditorius te zamen hangen en hierin onmiddellijk schijnen over 
te gaan, is buiten allen twijfel; doch geenszins geloof ik, dat zij tot de eigen- 
lijke draden der gehoorzenuw in den strikten zin moeten gebragt worden. 
Somwijlen ontbreken zij zelfs, ofschoon het gehoor aanwezig is; hetgeen mij 
ook nog de kundige geneesheer Marrrsr, Directeur van het Krankzinnigen- 
gesticht te Leubus in Sileziën verhaalde, met zekerheid te hebben waarge- 
nomen. Hetzelfde getuigen ook Loneer * en de ook daar geciteerde J. F. 
Mercken f en Proscuaska S. 
* Anatom. et Physiol. du Syst. Nerv., Tom. II, pag. 83. 
t Mem. de Acad. des Science. de Berlin, 1765, pag. 99. 
$ De structura nervorum Vindobonae, 1119, pag. 119. 
17 
WIS- EN NATUURK. VERH, DER KONINKL. AKADEMIE DEEL VI. 
