44 OVER HET FIJNERE ZAMENSTEL EN DE 
longitudinale vezels zich ombuigen. Des te merkwaardiger is de loop van den 
nervus abducens, die hierop eene uitzondering schijnt te maken; hoezeer het 
mij nog niet mogelijk is, zijn juisten oorsprong aan te wijzen, 
In het algemeen is zijn loop zeer goed door Srrrring aangewezen *, Deze 
zenuw doorboort de medulla oblongata juist in dezelfde rigting als de lager ge- 
legene hypoglossus, en is, even als de facialis bij den mensch, door den bree- 
den pons Varolii scheef naar beneden gedrukt f. Bij de dieren, waar de pons 
smaller is, loopt hij dwars door de medulla, even als de wortels van den hy- 
poglossus, en kan zeer gemakkelijk door eene snede in zijn geheel verloop 
worden blootgelegd $. Het is echter hoogst merkwaardig, dat, terwijl alle 
andere zenuwen van het verlengde ruggemerg in haren loop naar binnen zich 
ombuigen of naar de raphe toekrommen, alleen deze zenuw een omgekeerden loop 
neemt, en, nabij den ventriculus quartus genaderd, zich naar buiten ombuigt ** 
Volgens SriLring zoude deze zenuw uit dezelfde kern ontstaan, waaruit 
de nervus facialis aan de tegenovergestelde zijde zijnen oorsprong neemt jT. 
Inderdaad heeft het bij den eersten opslag den schijn, alsof aan de binnen- 
zijde van deze facialiskern de abducens ontspringt; naauwkeuriger onderzoek 
bij sterker vergrootingen heeft ons echter doen zien, dat dit niet het geval 
is: de worteldraden namelijk van deze zenuw doorboren deze kern, om aan 
de andere achterzijde, op den bodem der vierde hersenholte te verdwijnen SS. 
Ook in hoogere sneedjes gelukte het mij, vooral bij het kalf, paard en 
ezel, te zien, dat de vezels van den abducens hier die van den facialis door- 
dringen, om aan den bodem der vierde hersenholte te eindigen ***‚, Ik kan dus 
* SriLLiNe, |, ce. pag. 36 en 115, Tab. III, IV, V u, u’, 
4 SriLurxe, l.c. Tab. XVIII, Fig. 1. 
$ Onze Fig. 4, e‚ f. 
** Fig. 4, e, f. Sriuuine, Tab. III, IV, V. 
+} SriLLine, 1, c. pag. 36 sq. en 153. 
$$ Fig. 4, e, f. Ik vond hier in meerdere sneedjes weder eene dunne laag longitudinale dwars 
doorgesneden bundels, waarin ik bij den ezel overtuigend draden van den abducens, nadat zij door 
den facialis waren heengedrongen, heb zien overgaan. 
»* Fig. 3, d. Bij het konijn onderscheidt zich de hier zeer dikke zilvergraauwe facialis ongemeen 
duidelijk van het overige weefsel, en hij scheen in een praeparaat duidelijk in hare kern te ein- 
digen. Eenige vezels van den abducens overkruisen hier zeer duidelijk den facialis, om zich in eene 
vrij aanzienlijke groep gangliëncellen te begeven, die aan de buitenzijde van den facialis gelegen 
was. Dit schijnt mij, althans ten deele, de ware oorsprong van den abducens te zijn; te meer, daar 
ik zoo iets ook bij het paard heb aangetroffen. De vezels van den abducens, vooral aan zijne bo- 
venzijde, verdeelen zich zeer tusschen meerdere bundels vóór haren doorgang door den facialis. 
