WERKING VAN HET VERLENGDE RUGGEMERG. 45 
niet aannemen, dat de nervus abducens uit dezelfde kern zijnen oorsprong 
neemt, waaruit de facialis ontstaat. Ware dit het geval, dan zoude het inder- 
daad hoogst bevreemdend zijn, dat twee zenuwen, die uit eene gemeen- 
schappelijke kern ontspruiten, in hare werkingen zoo geheel gescheiden zijn 
zonder eenige harmonie; terwijl het verband met den hooger gelegen ner- 
vus oculomotorius zeer innig moet genoemd worden, daar altijd de eene 
tak van den oculomotorius, de internus, te gelijk werkt met den abdu- 
eens van het tegenovergestelde oog, en de bewegingen van de gelaatspieren 
door den facialis.op den stand der oogen zonder eenigen invloed zijn. Zelfs 
schijnt het, dat Srrirurne zelf iets dergelijks heeft gezien, hoezeer hij er 
geene melding van maakt; daar hij deze door de kern dringende vezels van 
den abducens in eene longitudinaalsnede duidelijk afbeeldt *. Het blijkt in- 
tusschen overtuigend, bij eene genoegzame vergrooting, dat deze zenuwdraden 
van den abducens in de kern van den nervus facialis geenszins eindigen: 
zij vertoonen zich alle op verschillende plaatsen doorgesneden; zoodat zij 
zich schijnen om te buigen, en wel, naar het mij voorkomt, naar boven, 
daar zij in eenige hier gelegene longitudinale bundels of liever, na eenige 
ombuiging naar boven, in eene kern gangliëngroepen schijnen over te gaan, 
welke aan de buitenzijde en bovenzijde van den facialis zijn gelegen, vanwaar 
geene vezels zich naar de raphe schijnen te begeven, welke kern dus niet in de 
decussatie deelt. Dit schijnt eenigzins bevestigd te worden door de waarne- 
mingen van SZOKALsKI, die in eenen man, ten gevolge van eenen slag op het 
achterhoofd, verlamming van den abducens waarnam, waarbij de wortels van 
den abducens zeer verdikt ‘en ontwikkeld schenen, zoodat hij die door den 
pons zich in meerdere bundels verdeelende kon vervolgen. Hij meende van 
eenen bundel eene overkruising waar te nemen, hetgeen ik zeer betwijfel; 
maar de anderen bogen zich naar boven om . Hij meent, ten gevolge van 
zijne onderzoekingen, dat de nervus abducens met de hersenspheer, de vier- 
lingheuvels en het cerebellum in verband staat, waaruit hij dan ook de anta- 
gonistische werking met den m. rectus internus tracht te verklaren S. 
* 1, c. Tab. XIII, en Schema, XXII, Fig. 1, m, h. In het schema zijn deze doordringende ve- 
vels niet aangegeven. 
T SzoKALsKI, Ueber die Cerebralstörungen der Gesichtsfunctionen, in Prager Vierteljahrschrift, 
1854, 1. B., pag. 88. 
$ Lc. pag. 89 sqq. 
. 
