En OVER HET FIJNERE ZAMENSTEL EN DE 
Daar echter deze onderzoekingen niet mikroskopisch zijn en alleen de 
zenuwdraden door het mes schijnen vervolgd te zijn, kunnen zij geene vol- 
ledige zekerheid geven, vermits het onmogelijk is, om de fijne zenuwbundels van 
eene dergelijke zenuw in de bijzonderheden van hunnen oorsprong met bet hloote 
oog te vervolgen, tenzij die door ziekelijke degeneratie meer of minder zich 
onderscheiden, en zoo kunnen vervolgd worden. 
Letten wij echter op het naauwe verband tusschen den abducens en den 
oeulomotorius, dan -blijkt reeds hieruit, dat er tusschen deze zenuwen eene 
vaste verbinding moet bestaan. Daar het ons niet mogelijk is den m. rec- 
tus externus te bewegen, zonder den internus van de andere zijde te gelijk 
in werking te brengen, wordt het vermoeden, dat de abducens zich naar bo- 
ven ombuigt en zoo met de hooger gelegene kern van den oculomotorius in 
eene naauwe verbinding treedt, zeer bevestigd *. 
Het komt mij hierbij zeer gewigtig voor, dat de abducens, in tegenstelling 
van de overige zenuwen van het ruggemerg, kort voor den bodem der vierde 
hersenholte zich naar buiten en dus van de raphe afwendt; dit schijnt reeds 
aan te duiden, dat deze zenuw zich niet kruist, vooral doordien hierdoor de 
kern, waarin wij meenen dat de abducens eindigt, verder van de raphe ge- 
plaatst is, en hier naar toe geene vezels schijnt te geven. Mogt dit laatste 
door latere onderzoekingen bevestigd worden, en mogten wij ons dus voor- 
stellen, dat de regter abducens naar boven gaande met die vezels uit de her- 
senen te zamen hangt, die de linker kern van den oculomotorius na decussatie 
prikkelen en waaruit de n. adducens voor het linker oog ontspringt, — dan zouden 
wij terstond den antagonismus tusschen deze oogspieren op eene eenvoudige 
wijze kunnen verklaren: daar dan dezelfde prikkel den linker m. internus 
en regter m. abducens te gelijk zoude in werking brengen en omgekeerd 
Doch ik geef dit niet hooger op dan eene gissing. 
* In dit opzigt verdient misschien de longitudinale streng, die door SriuLing zeer fraai is afge- 
beeld, en die ten deele den oorsprong van den abducens met de kern van den oculomotorius 
schijnt te verbinden, hoezeer door dezen schrijver hieraan geenszins deze beteekenis gegeven wordt, 
een nader onderzoek. Zie Taf. XIII in het Schema, Taf. XXII, h, e‚ e',‚ H. Dat deze bundel echter 
ten deele in deze kern van den oculomotorius zich verliest, zegt SrruLin uitdrukkelijk 1. c. pag. 
107 en 174. 5 
f Daar de kern van den oculomotorius, zooals door Srirming zeer goed is afgebeeld, zoo na 
aan de middellijn gelegen is, dat hare gedeelten bijna ineenvloeijen, zie Sriuuine, l. c. Tab. XI, 
terwijl zij door longitudinale bundels omgeven wordt, die hiermede schijnen zamen te hangen en 
