WERKING VAN HET VERLENGDE RUGGEMERG. 49 
treedt, vertoont hij bij eene dwarse doorsnede naar binnen of achteren loo- 
pende vezels, die zich weder ten deele naar buiten naar het cerebellum be- 
geven. Een weinig lager beginnen deze vezels door tusschengeplaatste kern- 
groepen en gangliëncellen een minder regelmatigen loop aan te nemen en 
meer vezels ter zijde uit te spreiden; bijzonder is dit het geval iets boven 
den oorsprong van den nervus auditorius: zijn stam is overal omringd van 
randvezels, waardoor hij aan de buitenoppervlakte scherp van de aangrenzende 
deelen gescheiden is*. Deze gangliëngroepen nemen in aantal toe, en tevens 
vormen zich, vooral aan den buiten- en voorkant, sterkere zware bundels lon- 
gitudinale vezels, die zich als donkere plekken vertoonen. Spoedig ontdekt 
men aan de binnenzijde van den stam van den trigeminus de eerste bundels 
wit zilvergraauwe vezels van den facialis, vooral bij dieren, gelijk ik dan ook 
in deze Bäschäjtihz meest den loop van den trigeminus in den ezel en het 
kalf gevolgd ben. 
De nervus auditorius legt- zich nu aan de buitenzijde, en gaat met den 
stam van den trigeminus verbindingen aan f, terwijl de gangliëngroepen in 
deze laatste zenuw zich meer scherp afscheiden en naar den ventriculus quar- 
tus toe uitstralingen vormen en zeer vele draden afgeven naar de kern van den 
auditorius $. Zoo ook geeft hij, hetgeen ik vooral in eenige pracparaten van 
den ezel zeer fraai kon onderkennen, draden af naar de kern van den facialis, 
die langs deze zenuw heenloopen, Vooral bij den ezel loopt duidelijk de wortel 
van den facialis nagenoeg midden door den trigeminus, zonder dat men echter 
tusschen beide vezels ontdekken kan, dat zij in gemeenschap met elkanderen 
zouden staan; de facialis schijnt hier den trigeminus te doorboren. Meer 
naar den ventriculus quartus toe dringen weder vezels uit den stam van den tri- 
geminus door den slam van den facialis om naar de raphe te gaan, terwijl 
andere vezels van den trigeminus in de facialiskern overgaan. 
In de lagere afdeelingen ziet men gedurig meerdere dikke vezels met zeer 
fraai gebogen loop zich door den stam der trigeminuskern begeven. 
Eveneens geeft hij eene menigte vezels af naar de kern van den glossopharyngeus, 
die bij den ezel en ook bij andere dieren ook midden door den trigeminus 
* Fig. 4, Lr, 
t Fig. 4, g, . Bij den ezel vond ik deze gangliëncellen gepigmenteerd. Nog lang nadat de au- 
ditorius reeds in de opvolgende sneedjes verdwenen is, ziet men deze gangliën achter den trige- 
minus-wortel ook in rerbinding met het corpus restiforme. 
$ Fig. 4 in het beloop van Z tot m. 
18 
WIS= EN NATUURK. VERH. DER KONINKL. AKADEMIE, DEEL VI, 
