50 OVER HET FIJNERE ZAMENSTEL EN DE 
loopt, even als de facialis, en nog sterker is zijne verbinding met die van 
den vagus, zoodat uit de kern van den vagus meerdere dikke vezelbundels 
midden door den stam van den trigeminus gaan, zich gedeeltelijk hier verliezen, 
gedeeltelijk dien doordringen en in de buitenste randvezels overloopen. Hier 
gaat de gangliënmassa van den trigeminus, die zich gedurig vernieuwt, zoodat 
er weder nieuwe kernengroepen schijnen te ontstaan, meer en meer naar 
achteren en naar binnen naar de vaguskern, zoodat zij hiermede zich bijna 
schijnen te vereenigen *. Deze verbindingen, hoezeer minder sterk, hebben 
ook plaats tusschen den trigeminus en accessoriuskern,. Ten opzigte van de 
kern van den hypoglossus is mij de verbinding met het onderste gedeelte van den 
trigeminus meer onzeker voorgekomen, hoezeer ook hier en daar vezels uit 
den trigeminus, vooral aan de voorzijde door den stam van den vagus heen zich 
naar de hypoglossuskern schijnen te begeven. Bijzonder echter verbindt de 
trigeminus zich met een bij het eerste verschijnen van de vaguskern en 
zijnen stam zich vertoonenden bundel longitudinale vezels, waarover later meer 
bijzonder. 
Behalve deze verbindingen met de kernen van alle zenuwen der medulla 
oblongata, staat de stam van den trigeminus eveneens in naauwe verbinding 
mét de hulpgangliën en de corpora olivaria, zooals wij later zullen aantoo- 
nen. In zijnen loop onder den auditorius legt zich het corpus restiforme aan 
de buitenzijde van den stam van den trigeminus, en hieruit beginnen vooral 
vele zeer fraai gebogen bundels zich midden door den stam van den trige- 
minus naar voren door te dringen, om dan als fibrae arciformes boogachtig 
naar voren en binnen naar de raphe zich te begeven, in welken loop zij met 
een groot aantal vezelbundels door de corpora olivaria heen stralen, vooral in 
de achterste gedeelten j. Deze fibrae arciformes ontstaan voor een groot deel 
uit het corpus restiforme, doch ook ten deele hier en daar uit den stam van 
den trigeminus zelven. 
Aan het onderste gedeelte van dezen wortel van den trigeminus vloeit hij 
meer met het corpus restiforme ineen, terwijl zijne eigene bundels zich meer 
en meer verdeeld in kleine gangliëngroepen schijnen op te lossen en in de 
zijdelingsche uitstralingen te verliezen. Hij begint zich, vereenigd met het 
corpus restiforme, meer noar achteren te wenden, en de afzonderlijke groepen 
« Fig. 1, £, D, f. Fig. 12, D, Le. 
Fig 1, m nn,l, i k. Fig. 11, 9, b. Fig. 12, à dl. 6. 
