52 OVER HET FIJNERE ZAMENSTEL EN DE 
Eindelijk acht ik het als een algemeenen regel zeer gewigtig, dat het 
schijnt, dat overal, waar vezels afgaan, die eenige bijzondere werkzaamheid 
b, v. reflex zullen verrigten, er telkens nieuwe groepen gangliëncellen ont- 
staan, waaruit deze vezels ontspringen. Wij hebben b.v. dit boven gezien; 
waar van de buitenzijde van den auditorius de achterste wortels in den ventri- 
culus quartus overgaan, die voor reflex schijnen te dienen, daar is een gangliën= 
groep. Dit is telkens weder het geval, waar de trigeminus nieuwe verbindingen 
aangaat; ja zelfs het corpus restiforme vertoont eene groote menigte gangliën- 
cellen, die ik bij den ezel zeer fraai gepigmenteerd vond *, waar de voor- 
naamste fibrae arciformes uit deze ligchamen ontstaan, om zich door den tri- 
geminus boogsgewijs naar de raphe te begeven. Vervolgen wij dit denkbeeld, 
dan geloof ik, dat dit voor eene zeer groote uitbreiding vatbaar is, waardoor 
misschien vele verschijnselen nader kunnen verklaard worden. Immers, indien 
wij als algemeenen regel in het zenuwgestel aannemen, dat overal, waar eene 
eigene werkzaamheid door zenuwdraden moet worden opgewekt, hiertoe bij= 
zondere gangliëncellen, waardoor die eigenaardige zenuwwerking wordt te weeg 
gebragt, gevorderd worden, dan zien wij inderdaad, dat dit een regel is, 
die naauwelijks uitzonderingen schijnt toe te laten. 
Zoo is het b.v. bekend, dat de staafjes in de retina voor het licht wel 
gevoelig zijn, maar niet de zenuwvezels zelve, De opgewerkte eigenaardige 
werking in deze staafjes schijnt aan de zenuwdraden van het netvlies door 
gangliëncellen, die in de verbinding tusschen beiden geplaatst zijn, te worden 
medegedeeld f. De zenuwdraden van den opticus gaan in het centraaleinde 
weder in kernen over, waaruit verdere draden de verspreiding naar de her- 
senen op zich nemen. 
Hetzelfde schijnt te gelden van de door Corrr ontdekte cellen in de cochlea 
van het oor, die door de trillingen van het geluid worden aangedaan, en nu 
volgens de ontdekking van Körriker hare werking aan gangliëncellen mede- 
deelen $, waarmede de gehoorzenuw in hare uiterste draden voorzien is. 
Volkomen schijnt dit door de ontdekkingen van Eeker ten opzigte van de 
® Misschien was deze ezel reeds een bejaard dier, daar met den ouderdom het pigment in de 
gangliëncellen toeneemt. 
} Zie vooral J. C. Murten, Anat. physiol. Untersuchungen ueber die Retina, Leipzig 1856. 
$ Körumker, Ueber die letste Eindigungen des Nervus cochlea und die Functionen der Schnecke. 
Gluckwunsche an TievEMAN. Wurzburg 1854. 
