WERKING VAN HET VERLENGDE RUGGEMERG. 61 
geheel gebragt *. Nu bezitten wij echter geen deel, hetgeen voor zoo ver- 
schillende bewegingen vatbaar is als de tong, gewis het bewegelijkste deel 
van het ligchaam. 
Onderzoeken wij nu de kern van: den hypoglossus, dan moet ik erken- 
nen, dat mij geene plaats in het geheele ruggemerg of de hersenen bekend 
is, waar de multipolaire gangliëncellen zoo digt opeen zijn gedrongen, als 
in de att 6 wma zoodat hierdoor dus onze vorige meening bevestigd 
wordt jen hbe 
Nu zien wij echter, dat met deze aen het corpus olivare in het naauw- 
ste verband staat, waarvan eene aanzienlijke menigte vezelbundels in die 
kern overgaat. Het heeft dus allen schijn, dat het eorpus olivare, althans ten 
deele, een hulpganglion is voor den hypoglossus (want, gelijk wij zullen 
zien, is het «ook nog met andere zenuwen verbonden), en als zoodanig to! 
het tot stand brengen van zekere bijzondere ecombinatiën van bewegingen 
aan den hypoglossus is toegevoegd. 
‚Hoogst opmerkelijk is het verder, dat dit corpus olivare in zulk een ge- 
ring aantal dieren, en wel alleen bij de zoogdieren voorkomt. Vogels bezitten, 
gelijk wij later zullen aantoonen, hiervan slechts een verwijderd analogon, 
en lagere dieren schijnen geen spoor meer van corpus olivare te toonen. 
Vergelijken wij echter het corpus olivare onder de zoogdieren zelve, dan is 
het in het oog loopend, dat deze organen nergens zoo uitgebreid en tot een 
zoo sterk zamengeplooid corpus ciliare ontwikkeld voorkomen als bij den 
mensch; welke menigvuldige plooijen zekerlijk het nut hebben van in een 
klein bestek een zeer groot aantal gangliëneellen te bevatten, en eene zeer 
uitgebreide oppervlakte in eene kleine ruimte te bezitten, waardoor het zoo 
menigvuldig verband tusschen zijne cellen en de omringende of in het corpus 
eiliare ontsproten. vezels mogelijk wordt. Door dezen smallen geplooiden 
vorm wordt bovendien de toegang voor «de in= en uitgaande vezelen ge- 
makkelijk. 
Bij de hoogere zoogdieren, als de apen; zijnde corpora olivaria nog het 
meest gelijk aan die bij den mensch; bij de lagere worden zij, gelijk wij 
| 
* Anat. phys. onderzoek over het Ruggemerg, pag. 51. sqq: 
j Bijzonder sterk is dit in de hypoglossuskern van de koe, waar bij de meerdere grootte der 
tong en dus grootere menigte spierbundels het getal gangliëncellen in die kern buitengemeen groot 
is, ook in evenredigheid van de meerdere dikte der zenuw zelve. 
