62 OVER HET FIJNERE ZAMENSTEL EN DE 
later breeder zullen uiteenzetten, kleiner en in meerdere afdeelingen ge- 
splitst; bij den mensch zijn zij echter zooveel grooter, dat. zij die van den 
Chimpansé zeker twee à driemalen in omvang overtreffen, en dit verschil is 
bij lagere, ofschoon veel grootere dieren als de mensch, zooals bij het paard, 
de koe en den ezel, nog veel aanzienlijker. — 
Hieruit ontstaat dus reeds terstond het vermoeden, dat de innalieast 
bij -den mensch eene veel gewigtiger functie te verrigten hebben dan bij de 
dieren, en dat in het algemeen bij de zoogdieren eenige meer ontwikkelde 
of zamengestelde werkzaamheid moet verrigt worden, waartoe deze corpora 
olivaria medewerken, die bij de amphibiën en visschen althans niet zoo. voor= 
komt, daar bij deze de corpora olivaria geheel ontbreken. 
Terstond nadat ik deze bijzondere bundels, waarmede de corpora olivaria 
met de kernen van den hypoglossus verbonden zijn, ontdekt had, vermoedde 
ik, dat in de zoo bijzondere combinatiën van beweging in de menschelijke 
tong bij de articulatie en spraak, de verklaring van de zooveel grootere 
corpora olivaria en hun meer innig verband met de kernen van den hypo- 
glossus kon gelegen zijn; immers vorderen spraak en de articulatie van woor- 
den eene menigte bijzondere bewegingen van de tong en een oneindig getal 
variërende combinatiën van hare spierbewegingen, zoodat het niet. vreemd 
kon schijnen, dat hiertoe twee hulpgangliën gevorderd werden, 
Letten wij op de plaatsing der hypoglossuskernen, dan blijkt het, dat deze 
nevens elkanderen naast de middellinie of raphe gelegen zijn *. 
Zij zijn hier van elkanderen afgezonderd door de overlangsche vezels, die van 
voren naar achteren door de raphe zich begeven en op den bodem der vierde 
hersenholte deze kernen van achteren bedekken |, die ten deele door eigene 
zenuwvezels, gelijk wij boven hebben gezien, ten deele door bindweefsel van 
de pia meninx worden gevormd. Voor een slechts klein gedeelte schijnen 
beide kernen door dwarsdraden met elkanderen gemeenschap te hebben. Voor 
een groot deel schijnt iedere kern in hare werking geïsoleerd te zijn, en 
niet met die der andere zijde zamen te hangen; waardoor iedere hypoglos- 
suskern afzonderlijk in werking kan treden, waarvan het gevolg is, dat wij 
de tong naar de eene of andere zijde kunnen bewegen, Bij het spreken echter 
moet de tong aan beide zijden gelijkmatig en gelijktijdig bewogen worden, 
* Fig. I, o, p, d. 
Fig. I B. d. 
