WERKING VAN HET VERLENGDE RUGGEMERG. 65 
hetgeen ook daaruit blijkt, dat bij eene verlamming van de eête zijde der 
tong de spraak belemmerd is * 
Ter volvoering van deze gelijkzijdige en gelijktijdige Kesrenikedn der tong 
schijnen mij toe de corpora olivaria te dienen, die door de boven beschre- 
vene eigene dwarse vezels, die door de raphe heen van het eene corpus ci- 
liare naar het andere zich begeven, innig zamen verbonden schijnen; zoodat 
de werking van het eene corpus olivare steeds met de werking van het an- 
dere corpus olivare gelijktijdig geschiedt. Volgens dit denkbeeld zoude dus 
bij het articuleren van de spraak, de indruk van onzen wil door de corpora 
olivaria aan beide zijden gehjktijdig en gelijkmatig naar de beide hypoglos- 
suskernen worden overgebragt; zoodat in dit geval de corpora olivaria als 
hulpgangliën moesten worden beschouwd, waardoor «de menigvuldige combi- 
natiën van spierbewegingen, die bij de spraak gevorderd worden, gelijktijdig 
aan de beide hypoglossuskernen en van hier aan de tong werden medege- 
deeld, ‘met dat gevolg, dat bij de spraak steeds de beide zijden der tong ge- 
lijkmatig worden bewogen. De hypoglossuskernen schijnen dus op zich zelve 
unilateraal, dat is ieder afzonderlijk voor zich te kunnen werken, waardoor 
wij de tong naar eene zijde kunnen bewegen; de corpora olivaria integen- 
deel bilateraal: dat is zij zijn door de dwarse vezels zoo in hunne werking 
verbonden, dat beider werking altijd gelijkmatig en gelijktijdig wordt opge- 
wekt en aan de tongspieren aan beide zijden medegedeeld, hetgeen voor de 
spraak en articulatie der woorden, zooals wij reeds hebben opgemerkt, noo- 
dig is T. 
* Men kan hiervan onder andere vele bewijzen vinden in het voortreffelijk werk van LauLemaxw, 
Recherches sur l’Encephale et ses dépendances, Paris 1824. Zoo werd eene lijderes dikwijls boos 
en heftig, wegens spijt zich niet in woorden te kunnen uitdrukken; zij guf slechts een verward ge- 
luid en ongearticuleerde klanken; de tong was, even als het geheele ligchaam, half verlamd. Lettre f 
Obs. 7 pag. 19. Het spreekt van zelf, dat bij eene minder volkomen verlamming, zooals die meer- 
malen voorkomt, de belemmering in de spraak minder sterk is. 
j Het denkbeeld, dat de corpora okivaria met de spraak in eene nâauwe betrekking staan, is niet 
nieuw. Reeds Wirtrs zegt: Ti houtne infra paris octavi (Hypoglossi) originem protuberantin que- 
dam utrique medullae lateri. adnascitur. Ex illa fibrae quatuor aut quinque distinctae prodeunt, 
quaram una aut altera arteridm vertebralem pertranseuntem circumligat, omines autem in eundem 
truneum, qui praedicti paris nervus est, coalescunt.  Protuberantia isthaec, pia matre avulsa, facile 
conspicitur, et peculiaris spirituum, huie nervo destinatorum Condus videtur. 
Cum enim hie nervus Linguae cjusque musculis impendatur, adeoque loguelae peragendae potissi- 
mum cornducât, in homine, cui vocis et majòr usus et frequentior excercitatio, spirituum penu in- 
gente, quorum copiae semper in promptu sint, opus -esse videtur. Brutis vero, qu'bus nulla aut 
