WERKING VAN HET VERLENGDE RUGGEMERG. 67 
eene longitudinale insnede, met een zeer scherp mes in de rigting van het 
corpus oliväre, en nam nu van den eenen wand der snede een zoo dun mo- 
gelijk plaatje, Ik vond hierin bij eene 250- tot 45Omalige vergrooting meest 
alleen longitudinale vezels, door eenige andere doorkruisd; aan de eene zijde 
van het sneedje vond ik eenige grijze stof, en hierin spaarzaam gangliëncel- 
len van het corpus ciliare, maar meer in eene regte serie, niet zoo kronke- 
lend; zoodat ik moest besluiten, dat het corpus olivare op de regterzijde nog 
veel takes ontwikkeld. scheen dan op de linker. 
De achterste wortels der gehoorzenuw in de ventriculus quartus waren, of= 
schoon alleen: in de bovenste helft, duidelijk aanwezig en gingen klaarblij- 
kelijk in de gehoorzenuw zelve over. 
De kleine hersenen schenen normaal, maar niet sterk ontwikkeld. 
Uit dit merkwaardig geval blijkt dus: dat hier een geheel onvermogen om 
te kunnen articuleren, en daarmede gepaard gaand gemis van spraak plaats 
had, zonder doofheid en zonder eigenlijke verlamming der tong, die zij kon 
bewegen, hoezeer misschien. minder vlug, bij eene hoogst gebrekkige ont- 
wikkeling van de corpora olivaria; zoodat de invloed dezer ligehamen op de 
zoo zamengestelde bewegingen der tong bij de spraak naauwelijks schijnt te 
kunnen worden betwijfeld. De slikking werd echter goed verrigt. 
Eene tweede zeer belangrijke waarneming heb ik te danken aan de wel- 
willendheid van mijn hooggeschatten vriend, den Heer Roëur, Geneesheer 
van het krankzinnigengesticht te Dordrecht. Deze zond mij in April 1856 
het hoofd van eenen den vorigen avond overleden epilepticus, van 52 jaren, 
die gedurende 9 maanden in het gesticht te Dordrecht was verpleegd geweest. 
Mijn vriend voegde hierbij het volgende berigt. 
»De patient was van der jeugd af doofstom ; later epilepticus. Hij uitte alleen 
peen krassend hard geluid, hetgeen hij toch zocht te articuleren, waarvan 
»alleen het woord tabak (naar ni mij. scheen) verstaanbaar was. Hij zat altijd 
»stil, hielp zich zelven, wist zijn verlangen naar tabak te kennen te geven, 
»en was blijde, wanneer daaraan voldaan werd. 
»Lijne handen waren door de flexoren naar binnen getrokken; zijne di- 
»geslie was goed; de laatste 8 dagen was hij bedlegerig, at weinig en kwijnde 
pzacht weg zonder bewustzijn.” 
Spoedig na de ontvangst opende ik het cranium, hetgeen dun was; het 
ós frontis was klein, naar achteren gedrukt en weinig ontwikkeld; na het af 
nemen van het cranium vertoonde het harde kien vile zich zeer bloedrijk. 
20 * 
! 
