WERKING VAN HET VERLENGDE RUGGEMERG. 69 
Nadat ik het verlengde ruggemerg behoorlijk had laten verharden, vervaar- 
digde ik ‘hiervan dunne microscopische sneedjes. Het bleek mij, dat de bloed- 
vaten, vooral in de corpora olivaria en de raphe, zeer verwijd waren ; ets 
waarover later uitvoeriger. 
Behalve dat voor de kern van den Wrponhiesus aan de regterzijde, onge- 
veer ter plaatse van de in onze fig. f aangeduide letter p,‚ een zeer sterk uit- 
gezet bloedvat aanwezig was, waardoor in eenigen omtrek de witte en grijze 
stof ten gevolge van uitzweeting rood of bruin gekleurd was, — trok het zeer 
mijne aandacht, dat de binnenste achterste bodem van den ventriculus quartus 
(zie fig. 1 van o tot voorbij p) geel, hard en korrelig zich vertoonde, en kennelijk 
meer of min” aan de regterzijde gedegenereerd was, “Verder waren gele ver- 
harde plekken bij en in het corpus olivare, ongeveer op de plaats van de fig. 1 
gemerkt #, lj een ander op de plaats m. Aan de linkerzijde was de aandoening 
minder sterk; doch ook- hier was in het corpus olivare, iets meer naar voren, 
eene dergelijke degeneratie aanwezig. De corpora olivaria waren overigens aan” 
beide zijden minder doorschijnend geel dan dit gewoon is; op eenige plaatsen 
zeer donker en’ ondoorschijnend, zoodat ik de structuur moeijelijk onder het mi= 
eroscoop onderscheiden kon, die zich meer korrelig vertoonde, waarschijnlijk 
ten gevolge van meer chronisch afgezet albumen, hetgeen zich nu, zooals mij 
bij verharding der hersenen meer is voorgekomen, als gecoaguleerde korrelige 
of granuleuse stof vertoonde. 
In dit geval zien wij dus bij moeijelijkheid van spraak en articulatie eene 
degeneratie plaats hebben in de gangliëngroepen, waaruit de nervus hypoglos- 
sus ontspringt aande regterzijde; terwijl in de corpora olivaria aan beide zijden 
zich gedegenereerde plaatsen vertoonden. 
Het komt mij echter waarschijnlijk voor, dat- de roode uitzweeting en 
verwijding van een bloedvat bij de kern van den hypoglossus meer recent 
was; en misschien met de laatste hersenontsteking, waaraan de lijder gestorven 
was, te zamenhing ; misschien ook door de vroegere epileptische aandoeningen, 
waarover later, bevorderd was: daar de sterke imbibitie van bloed van recen- 
ten oorsprong moest zijn. De vaten in den omtrek der corpora olivaria waren 
veel. kleiner, nietigzoo sterk met bloed gevuld. Bij eene mierometrische be- 
paling bleek het vat bij-den hypoglossus-in doormeter te bedragen 0,261 m.m.; 
het wijdste, iets aan de buitenzijde der corpora olivaria, 0,505 m.m. Of er ver- 
lamming van de tong bij het leven aanwezig was, is niet opgemerkt; dus ook 
waarschijalijk niet aanwezig. De epileptische toevallen waren niet menigvuldig- 
