WERKING VAN HET VERLENGDE RUGGEMERG. 71 
Vroeger van een gezond gestel en van eene geregelde levenswijze, werd 
hij om zijne bijzondere geschiktheid in commissiehandel zeer geacht, en moest 
hiervoor vele dikwijls vermoeijende reizen ondernemen, waartegen hij echter 
zeer goed bestand was. Alleenlijk leed hij aan habituëele verstoppingen en 
tragen alvus, hetgeen hem. toen weinig scheen te hinderen, hoezeer hij ook 
in eenige dagen geen stoelgang had. In 4855 sukkelde hij zeer aan furun- 
culi en een anthrax op den rug; meermalen scheen hij aan pollutiones noc= 
turnae te lijden, en had in zijne. ‘jeugd naar allen schijn zich van herhaalde 
onanie niet vrij gehouden. 
Hij huwde in 1854 en veranderde toen geheel van leefwijze; daar hij zich 
nu met boekhouden en schrijfwerk in zijne uitgebreide zaak bezig hield en 
hierdoor een zittend leven leidde. 
In het begin van December 1854 begon hij over hoofdpijn te klagen, terwijl 
zijne eonstipatio alvi zeer was toegenomen. Deze hoofdpijn werd allerhevigst, 
soms intermitterend, waarschijnlijk, gelijk ik dit menigmaal heb waargenomen, 
ten gevolge van congestie en “chronische ontsteking der dura meninx, waaraan 
‘intermissies zeer eigen zijn. 
Ophet toedienen van sterke purgantia, Tart. emet. en bloedige koppen i in den 
nek, verdween echter deze hoofdpijn volkomen. Hij zoude hierop een reisje doen; 
doch alras bleek het, dat hij meer en meer opgewonden werd, hetgeen sfweait 
tot allerlei dwaze overdrevene denkbeelden oversloeg: hij meende nu schat- 
rijk te zijn, kocht een buitentje, verkwistte met nuttelooze koopen veel geld ; 
waarop hij in het gesticht alhier onder’onze zorg werd gebragt. 
In den beginne was hij gejaagd, onder den aanhoudenden invloed van al- 
lerlei droomen en phantasiën, die hij bij enkele vlagen nog als misleidingen 
herkende, doch die spoedig ingevingen werden, die hem eene gouden toekomst 
beloofden. (Beginnende ontsteking der pia meninx en irritatie van de corti- 
cale stof der hersenen). 
Onder het gebruik van Tart. emet., bloedige arpns in den nek en later 
hirudines in den neus en ad anum, verbeterde zijn toestand zoozeer, dat hij 
niet alleen rustig werd, maar tot volkomene helderheid scheen te komen; toen 
onverwachts: zijn toestand vrij plotseling weder verergerde, en des daags of 
nachts vrij snel in vlagen uitbrak. Hij had doorgaans wijde pupillen, die, imn- 
dien “zijn stoelgang vertraagd was, waarvoor altijd zorg moest gedragen wor- 
den, zich nog meer verwijden. Langzaam begon nu de overgang in onnoo- 
zelheid meer en meer zieh te vertoonen, en noch een setaeeum in den nek, 
