WERKING VAN HET VERLENGDE RUGGEMERG. 95 
door dwarsvezels, terwijl het nog onzeker is, of ook tusschen de bovenste 
vezels van den facialis, die direct over de kern heenloopen, een weerkeerig 
verband bestaat *, zoodat voor eene bilaterale werking aan corpora olivaria 
of bijgangliën geene behoefte zoude kunnen schijnen te bestaan; maar de 
werking dezer laatste kan niet anders dan eene indirecte reflexwerking zijn op — 
de- facialiskernen, hetzij dan door onzen wil, hetzij door andere prikkels 
te weeg gebragt, terwijl de wil, dadelijk op de facialiskernen werkende, afzon- 
derlijke bewegingen kan voortbrengen. Het onderling naauw verband tusschen 
de kernen van den facialis schijnt mij toe in betrekking te staan, zooals 
wij boven reeds hebben opgemerkt, met de bilaterale werking op de meeste 
gelaatspieren: zoo bewegen wij doorgaans de oogleden, neusvleugels en de 
ringspier van den mond gelijktijdig aan beide zijden, en daar deze bilaterale 
werking bij de dieren sterker schijnt dan bij den mensch, zoude ook de 
grootere hoeveelheid van dwarse vezels, die van achteren de kernen van den 
facialis zelve schijnen te vereenigen, hieraan beantwoorden. 
Voor de corpora olivaria zelve blijven dus over de meer zamengestelde 
werkingen bij de uitdrukking van hartstogten, die tot eene soort van reflex- 
werkingen kunnen worden teruggebragt, daar wij hierbij ons gelaat, zonder 
dat wij er bijna zelve van bewust zijn, in beweging brengen, en vooral ook, 
daar deze uitdrukking bij alle menschen dezelfde is f. Wel kunnen wij de- 
zelfde bewegingen door onzen wil volbrengen en zoo de hartstogten kunst- 
matig nabootsen, zoodat ook in dit geval deze bovenste gedeelten van de 
corpora olivaria aan onzen wil niet geheel onttrokken zijn en in ieder ge- 
val de prikkel wel van uit de hersenen aan deze corpora olivaria zal worden 
medegedeeld; maar wij doen dit meer, door ons in den geest in deze ge- 
* Zie boven pag. 32, sqg. 
f Dat deze bewegingen van het gelaat bij hartstogten, lagchen enz. inderdaad reflexbewegingen 
zijn en geenszins door den directen invloed van onzen wil worden opgewekt, blijkt onder anderen 
uit het merkwaardige door RomBrre medegedeelde geval van volkomen verlies van alle willekeu- 
rige beweging van het gelaat, terwijl de zieke lachte met alle zamengestelde bewegingen in het 
gelaaf, even als ieder gezond mensch. Lehrbuch der Nervenkrankheiten, 1846. 1 B. 3 Abth pag. 
661. Niet minder merkwaardig is het omgekeerde geval, waar de willekeurige beweging van het 
gelaat ongestoord was, maar de mimische beweging op de regterzijde was verloren gegaan. Rom- 
BERG |, c. pag. 662, 
