WERKING VAN HET VERLENGDE RUGGEMERG. 99 
deze zenuwen in dien bundel overgaan. Nu hebben wij reeds vroeger in 
onze verhandeling over het ruggemerg, op grond van de proeven van Scurrr 
trachten te betoogen, dat de zijstrengen van het ruggemerg dienen voor de 
bewegingen van den tronk en dus voor de ademhaling, die der voorstrengen 
voor de beweging der extremiteiten * 
Hoogst opmerkelijk is het dus, te zien, dat niet alleen deze zijstrengen 
eindigen op de hoogte van den nervus vagus, die met de respiratie in zulk 
een naauw verband staat, maar ook dat er vezels van uit den vagus en acces- 
sorius hierin schijnen over te gaan. 
Hierdoor wordt het gemakkelijk te verklaren, waarom, indien de nervus 
vagus centripetaal geprikkeld wordt, b.v. door een rotatietoestel, de respiratie 
stilstaat, doordien nu de prikkel langs den nervus vagus naar de zijstrengen 
van de medulla wordt overgebragt, die zich door dwarsstralen weder in de 
voorste grijze horens van het ruggemerg ombuigen, om in de kernen over te 
gaan, waaruit de zenuwen voor de ademhaling ontspringen je 
Op deze wijze zal dan ook wel de gewone wijze van ademhaling te ver- 
klaren zijn. De nervi vagi schijnen prikkels uit de longen, misschien van 
het te overvloedig acidum carbonicum, naar de zijstrengen over te brengen, 
waardoor inwerking in de eerste plaats op den nervus phrenicus en dus 
* Over het fijnere zamenstel van het Ruggemerg, pag. 88. 
f Men heeft veel getwist, of bij deze proef de ademhaling stilstaat in den toestand van inade- 
ming, dan wel uitademing. Zie SNeLLeN, Onderzoekingen over den invloed van den N. vagus op de 
ademhalingsbewegingen, in het Ned, Lancet, 1854—ö5 pag. 421. 
Het scheen uit proeven met naalden, zooals mijn hooggeachte vriend Donpers mij toonde, die 
in het diaphragma waren gestoken en zich nu naar voren bogen, te blijken, dat gedurende deze 
proef er een staanblijven van de ademhaling in den toestand van inademing plaats had. Ik ver- 
moed echter, dat dit hierdoor niet volkomen wordt bewezen: de prikkel namelijk werkt zoowel 
op dat gedeelte dezer longitudinaal strengen, waaruit de nervus phrenicus, als waaruit de overige 
intercostales en lumbares ontspringen; het diaphragma moet dus naar beneden dalen, maar tevens 
de borst- en buikspieren gespannen worden; zoodat het mij toeschijnt, dat hierbij alle spieren voor 
de in- en uitademing te gelijk gespannen worden, misschien in verschillenden graad, naar dat de 
eene of andere partij het overwigt heeft. Dit werd mij later bevestigd door den Heer SNELLEN 
zelven, die mij mededeelde, dat hij bij honden, gedurende de centrale prikkeling van den vagus en 
stilstand van de ademhaling, meermalen braking had zien volgen, hetgeen dus eene gelijktijdige za- 
mentrekking van den buik aantoont. Hetzelfde blijkt ook geheel uit de onderzoekingen van 
A. voN Hermorr, Ueber die reflectorischen Beziehungen des Nervus vagus, Giessen 1856, die bij 
sterke prikkeling krachtige tezamentrekkingen, ook der buikspieren, waarnam, 1. c. pag. 27 en 
32, Aanmerkung. 
24 
