100 OVER HET FIJNERE ZAMENSTEL EN DE 
inademing volgt. Bij den gewonen gang der ademhaling volgt dan na het op- 
houden dezer reflexwerking van den vagus op den phrenicus, de uitademing 
door de elasticiteit der longen, zooals dit mij vooral gebleken is in het 
vroeger door mij beschrevene merkwaardige geval van volkomene zamendruk- 
king van het ruggemerg juist onder den wortel van den phrenicus met be- 
houd van alle adembewegingen en zelfs spraak. Zie Ned. Lancet 1851—52 
pag. 52. 
Bij een sterkeren prikkel springt eene voorafgaande kortere werking op 
den phrenicus dan spoedig op de uitademingsspieren over, zooals bij het nie- 
zen, hoesten enz. 
Eindelijk bij de vogels, waar het mechanisme der ademhaling hetzelfde 
is als bij de zoogdieren, komt ook weder dezelfde bundel longitudinale vezels 
aan de buitenzijde van den vagus voor, ofschoon andere deelen als corpora 
olivaria naauwelijks zich daar vertoonen; zoodat ook daar dezelfde betrekking 
tusschen deze bundels en den nervus vagus, wegens gelijke behoefte voor het 
mechanisme van ademhaling, zich vertoont *. 
Duidelijk blijkt hieruit, hetgeen wij boven hebben opgemerkt, dat de zij- 
strengen van hét ruggemerg in de medulla oblongata eindigen; doch er moe- 
ten nog andere nieuwe longitudinale bundels aanwezig zijn, die den indruk 
van onzen wil op het beschreven vereenigingspunt voor ademhaling overbren- 
gen, waardoor wij dus in staat zijn, naar willekeur onze ademhaling te ver- 
snellen of te wijzigen naar behoefte. Deze zenuwdraden, waardoor onze wil 
werkt op deze longitudinale strengen en daardoor op de ademhaling, kan men 
inderdaad duidelijk onderscheiden. Wij hebben namelijk boven de vezels 
beschreven, die zich overkruisen en als dragers van den indruk van onzen 
wil in de kernen zich verliezen, waaruit de zenuwen haren oorsprong ne- 
men. Wij hebben hierbij gezien, hoe deze vezels als randvezels loopen om 
de kern van den hypoglossus, en zoo ook dat eenige dier vezels in den meer 
* Dr. Srrcu verhaalt een geval, waar volkomene anaesthesie, niet alleen van alle zenuwen van den 
tronk, maar ook van den accessorius, vagus, glossopharyngeus en quintus zoude bestaan; zoodat 
het inademen van scherpe dampen of mechanische prikkels in het gebied van vagus, glossopharyn- 
geus en trigeminus geene reactie gaven. Hoe hier het ademen kon blijven bestaan en hoe hier 
slikking kon plaats hebben, is mij onverklaarbaar. Zie Scumirs, Jahrbücher, 1857, N°. 3, pag. 355 
sqq. Ongelukkig vindt zich hierover geene enkele opmerking. Het schijnt mij toe, dat de anaesthesie 
alleen de meeste takken van den quintus en van den laryngeus superior zal getroffen hebben; doch 
het geval is te oppervlakkig medegedeeld, om er iets uit te kunnen besluiten. 
