102 OVER HET FIJNERE ZAMENSTEL EN DE 
en het been worden aangedaan; maar de tusschenribbige spieren, de buik- 
spieren en de eene helft van het diaphragma worden bij hemiplegie niet in 
hunne functiën gestoord. Soms heb ik waargenomen, dat de eene zijde van 
de borst door verlamming van den pectoralis minder krachtig werd opge- 
trokken; maar de ademhaling wordt toch niet halfzijdig gestoord *. Deze 
bijzonderheid, waarop men naar mijn oordeel niet genoeg gelet heeft, is mijns 
inziens een krachtig bewijs, dat de zijstrengen ‘van het ruggemerg niet tot 
in de hersenen doorloopen, wijl zij dan bij apoplexie eveneens in de hierop 
volgende verlamming moesten deelen, hetgeen nimmer het geval is. Daar 
zij door den ontvangen prikkel van den nervus vagus vooral tot werkzaam- 
heid worden gebragt, hangt hare functie niet direct van onzen wil af, hoe- 
zeer die er ook invloed op uitoefent 
Hoogst opmerkelijk is echter het naauwe verband tusschen de kern van 
den vagus en den nervus trigeminus, waarvan wij vroeger reeds met een 
enkel woord hebben gesproken, Met geene enkele zenuwkern schijnt de 
nervus trigeminus in zulk een innig verband te staan als met die van den 
nervus vagus, zoodat in eenige sneedjes de vaguskern met den wortel van 
den trigeminus schijnt ineen te smelten. 
Het behoeft naauwelijks eenig betoog, hoezeer de verschijnselen bij het 
leven hieraan beantwoorden: immers werken prikkels van den trigeminus 
allerkrachtigst op de ademhaling, b.v. bij het niezen; zoo ook wordt door 
besprengen van koud water op het gelaat eene snelle inademing te weeg 
gebragt. 
em 
* Slechts eene waarneming vind ik in het Archiv. für path. Anatomie von Vrmonow, II B. 5 
Heft 1857, pag. 413, waar na apoplexie ten gevolge van een thrombus in de linker art. carot. 
cerebralis bij aneurisma, hemiplegie ontstaan was, en waar de spieren van den buik zich van tijd 
tot tijd alleen aan de linkerzijde contraheerden. De sectie toonde niet alleen volkomene emollitie van 
van de linker middelste hemispheer, maar ook twee versche bloedextravasaten van de grootte als eene 
boon; de andere iets kleiner onder de aquaeductus sylvii, in den pons Varolii, en in den omtrek 
vele kleine capillaire extravasaten, p. 417, Waarschijnlijk waren door de laatste de longitudinale 
strengen bij den vagus beleedigd. Ook uit een diagnostisch oogpunt kan dit belangrijk zijn. 
t Geheel hiermede in overeenstemming is weder de waarneming van HeumoLrt, Ueber reflect. Be- 
zieh, d. Nerv. vagus ete. l. c. pag. 30, dat bij centrale prikkeling op de beide einden van den nervus 
vagus nimmer reflexbewegingen op de spieren der extremiteiten ontstaan: Daar de corpora pyramidalia 
zeer verre van den oorsprong van den vagus en de hem vergezellende longitudinale bundels verwij- 
derd zijn, kan hier ook op anatomische gronden geene reflexwerking tusschen beiden plaats hebben, 
