… 
76 OVER HET FIJNERE ZAMENSTEL EN DE 
»Cinq mois avant sa mort dépérissement notable, fièvre, respiration fré- 
»quente, toux incomplète, jamais suivie d'expectoration; d'où engouement des 
»bronches, qui se debarrassent par momens. L’articulation des sons devient 
»três-difficile, de même que la déglutition. permet persiste jusqu'au 
»dernier moment.” 
Bij de lijkopening vond Cruveruurer, behalve eene grijze’ aandoening en 
verandering in de crura cerebri, commissura maxima, thalamus en fornix, in 
de medulla oblongata de corpora pyramidalia grijs; het linker corpus olivare 
was gezond, het regter was eveneens grijs, behalve een klein punt op zijne 
oppervlakte, die nog als een wit eiland zich vertoonde. De corpora restiformia 
waren eveneens grijs geworden. Eene dwarse doorsnede midden door de eor- 
pora olivaria toonde, dat de grijze verandering de geheele dikte der corpora 
pyramidalia en van het regter corpus olivare benevens de corpora restiformia 
had ingenomen. De wortels der hier ontspringende zenuwen, te weten van 
den hypoglossus, vagus en glossophbaryngeus waren grijs, en schenen op het 
uiterlijke tot het neurilema gereduceerd te zijn *. 
Nog gewigtiger is echter het volgende geval, eveneens door CRUVEILHIER 
medegedeeld. 
Een kind van vier jaren was in zulk eene algemeene zwakheid vervallen, dat 
het niet staan kon, en men verpligt was het te dragen of op het bed te 
leggen; en echter kon het al zijne ledematen bewegen, maar zijne bewe- 
gingen kon het niet met juistheid besturen, en ook geenerlei kracht uitoefe- 
nen. De slikking was zeer moeijelijk, vooral van vochten, waarvan slechts 
eene kleine hoeveelheid in de maag kwam en het overige langs den mond 
en soms door den neus weder werd teruggeworpen. De articulatie der klan- 
ken was buitengewoon langzaam; de stem laag en zwaar; de kleine zieke 
articuleerde nog wel distinct, maar syllabe voor syllabe; de ademhaling was 
langzaam, dikwijls zwaar en zuchtende, en onmogelijk in eene liggende hou- 
ding, zelfs niet als het hoofd door vele kussens werd ondersteund. De ver- 
standelijke vermogens van het kind waren zeer verre boven zijnen leeftijd 
ontwikkeld; de voeding was volkomen wel, zelfs was het dik en gezet. Zijne 
ziekte was het gevolg van stuipen, waardoor het drie jaren vroeger was aan- 
getast geworden, die zich later dikwijls herhaalden op onregelmatige tijden, 
zoodat men het kind als epileptisch beschouwde. Vijf à zes maanden later 
* CRUVEILHIEB, Anat. pathol. Livr. 32, pag. 22, Tab. II, Fig. 4 O. D. 
