WERKING VAN HET VERLENGDE RUGGEMERG. 71 
stierf het kind asphyctisch, hoezeer bij zijn volle verstand, maar was nu niet 
meer in staat eenig geluid voort te brengen. 
Bij de lijkopening vond Cruverunrer de beide. corpora olivaria verhard als 
kraakbeen; zij vertoonden overigens geene veranderingen in kleur of in om- 
vang; een der peduncula van het cerebellum (welke, herinnerde de schrijver 
zich niet meer) en de tubercula mammillaria deelden in dezelfde verharding ; 
de geheele overige massa. van het cerebrum was gezond. Hij kon niet verder 
onderzoeken dan de medulla oblongata, zoo verre men die uit het achterhoofds- 
gat kon nemen; deze was onder en aan de zijden van de corpora olivaria 
volkomen gezond *. Het is te betreuren, dat in dit zoo opmerkelijk geval door 
CRUVEILHIER geen naauwkeuriger onderzoek omtrent de juiste grens van 
het gebrek kon in het werk gesteld worden, noch ook door hem is aangege- 
ven, of eene bepaalde verlamming van de tong al of niet aanwezig was, 
Het geval bewijst echter reeds, in verband met andere gevallen, zeer veel, 
daar de aandoening zoo bepaald in de beide corpora olivaria omschreven was; 
zoodat het mij zeer verwondert, dat Cruveruurer hieruit geenerlei besluit 
getrokken heeft tot het verband der corpora olivaria met de articulatie der 
woorden, zoowel als met de slikking. 
Hoogst gewigtig is mij ook een geval voorgekomen van eene zeer acute 
aandoening van de corpora olivaria, waargenomen en medegedeeld door 
G. CG. W. Maupr, Officier van gezondheid in Nederl. Indië “f. 
Een inlandsch kanonnier namelijk, in het hospitaal verpleegd wordende, werd, 
terwijl hij zich naar buiten begaf ter voldoening van evacuatio alvi, door eenen 
slang, bij de inlanders Oeloer genoemd, gebeten. Naauwelijks naar zijne slaap- 
plaats, waaruit hij was opgestaan, teruggekeerd, werd hij duizelig, viel flaauw 
en kon reeds na 10 minuten niet meer slikken. Het in den mond gebragte 
verdunde ammonia liquida liep met speeksel vermengd er weder uit; de hals- 
spieren en voornamelijk die van het strottenhoofd en tongbeen waren stijf en 
gespannen, de ademhaling moeijelijk, zuchtende. 
Volkomene sprakeloosheid bij ongestoord bewustzijn van den lijder, die bij 
iedere vraag de hand naar de keel brengt, als wilde hij aanduiden, dat hem 
de keel werd toegesnoerd; de pols was zeer langzaam, 59, klein, zwak; de 
huid koud. 
* Cruveimer, 1. c. Livr. 35. Maladies de la protubérance annulaire, pag. 2. 
Y Zie Geneesk. Tijdschrift voor Neêrl. Indië, V Jaarg. Afd. V en VI, pag. 956, 
