18 „ABR ART FINERE GAMENSIEL ENDE: 
……_ Met moeite werd een klein en oppervlakkig ‚wondje ontdekt, hetgeen alleen 
door de epidermis drong, zonder eenige wankleurigheid of zwelling in den om- 
trek. Deze wond werd dadelijk uitgesneden. Wegens het onvermogen van het 
slikken, konden geene middelen inwendig worden toegediend; maar ook de 
uitwendige derivantia, het bestrijken van den nek en onderkaak met ammonia 
caustica, kreosoot, vesicatoriën, inhalatien van chloroform, alles was te ver- 
geefs; de ademhaling werd hoe langer hoe moeijelijker, en 4$ uur na de ver- 
wonding trad de dood in. 
Lijkopening 4 uren na den dood. 
Enorme opzwelling van het geheele ligchaam door emphysema. In den om- 
trek der wond geene plaatselijke verschijnselen, 
Hersenholte. Sterke opvulling der sinus durae matris, buitengewone ont- 
wikkeling der bloedvaten onder de arachnoidea, geene eiandanne verandering 
in de hersenzelfstandigheid, geringe vermeerdering van sereus vocht en collap- 
sus (?) der plexus choriodei in de hersenholte, 
De medulla oblongata was sterk opgespoten onder de arachnoidea, voorna- 
melijk tusschen het corpus olivare en réstiforme. De inwendige textuur was 
volkomen normaal; de ruggemergsholte bood hoegenaamd geene ziekelijke ver- 
anderingen aan. 
Borstholte. Sterke spanning van alle hals- en nekspieren, met groote hy= 
peraemie in haar weefsel, dat buitengewoon donker gekleurd was. Gering 
oedema der epiglottis, volkomene sluiting der glottis, het slijmvlies der larynx 
en trachea bleek, met dun slijm bezet. 
Dit geval is in ‘meerdere opzigten hoogst belangrijk, zoowel omdat van het 
eerste begin af de verschijnselen door een kundig geneesheer werden. waarge- 
nomen, als ook om de zoo spoedig na den dood. verrigte lijkopening, waar- 
door de verschijnselen bij het leven voldoende schijnen verklaard te worden. 
Immers vertoont zich ook hier als eenigste actuele aandoening de sterke 
roodheid der medulla oblongata bij de. corpora olivaria, en. de hiermede in ver- 
band staande hyperaemie en spanning der halsspieren, die hare zenuwen van 
den accessorius en hypoglossus ontvangen. Daar nu deze aandoening op beide 
zijden gelijkelijk schijnt geweest te zijn, kunnen wij hier moeijelijk anders 
denken dan aan eene aandoening van de corpora olivaria, waardoor vooral bila- 
teraal de kernen dezer beide zenuwen zijn aangetast geworden, en ten ge- 
volge van dien de slikking, stem en spraak volkomen verhinderd werden. 
Eindelijk komt hier nog bij het getuigenis van Prveu, die zegt, dat daar 
